Sunday, August 6, 2017

பேருந்து பயணமும் புத்தக வாசிப்பும்

சென்னை மாநகர போக்குவரத்துக்கழகத்தின் பேருந்தில்தான் தினமும் அலுவலகம் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். என்னுடைய அலுவலகம் பள்ளிக்கரனையில் உள்ளது. நான் தங்கியிருப்பது முகப்பேரில். முகப்பேரிலிருந்து கலெக்டர் நகர் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்து, பிறகு அங்கிருந்து கிண்டி அல்லது வேளச்சேரி செல்லும் பேருந்தில் பயணித்து, பிறகு வேளச்சேரியிலிருந்து பள்ளிக்கரனையில் இருக்கும் என் அலுவலகத்திற்குச் செல்வேன்.

என்னுடைய வாசிப்பு என்பது தீவிரமான வாசிப்பு என்று கூறமுடியாது. சாதரணமான வாசிப்பு பழக்கம் உள்ளவன்தான்  நான். கட்டுரை, பெரியாரியல், திராவிடம், அரசியல், அறிவியல், வரலாறு தொடர்பான புத்தகங்களைத்தான் நான் விரும்பி படிப்பேன். சிறுகதை, நாவல் போன்றவற்றில் எனக்கு அவ்வளவாக ஆர்வம் இருந்ததில்லை.



என்னுடைய முதல் நாவல் வாசிப்பு எதுவென்று கேட்டால் நிசப்தம் வா.மணிகண்டன் எழுதிய மூன்றாம் நதி நாவல். நிசப்தம் தளத்தை தொடர்ந்து வாசிப்பவன் நான். மூன்றாம் நதி நாவல் எழுதியிருப்பதைப் பற்றி மணிகண்டன் நிசப்தம் தளத்தில் பதிவு செய்திருந்தார். ஆகையால், அந்த நாவலை படித்துப்பார்க்கலாம் என ஆர்வம் வந்தது. சென்னை புத்தக கண்காட்சியில் வாங்கினேன். நாவல்கள் வாசிப்பதில் எனக்கு  அவ்வளவாக ஆர்வம் இல்லாததால் நீண்ட நாட்களாக அந்த புத்தகத்தை படிக்காமலேயே வைத்திருந்தேன்.

புத்தகங்களைத் தாண்டி நான் வாசிப்பது தி இந்து தமிழ் நாளிதழ், நக்கீரன், உயிர்மை, ஆனந்த விகடன், எப்போதாவது தடம் இதழ்.

கலெக்டர் நகர் பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து வேளச்சேரி செல்வதற்கு குறைந்தது ஒன்னேகால் மணி நேரம் ஆகும். வேளச்சேரியிலிருந்து பள்ளிக்கரனை செல்வதற்கு பதினைந்து அல்லது இருபது நிமிடங்கள் வரை ஆகலாம். ஆக மொத்தம் எனக்கு அலுவலகம் சென்று, அறைக்குத் திரும்புவதற்கான பயண நேரம் என்பது மூன்று மணி நேரம் ஆகும்.

என்னுடைய அறையிலிருந்து கலெக்டர் நகர் செல்வதற்கான பேருந்தைப் பிடிக்க அருகிலிருக்கும் முகப்பேர் பேருந்து நிலையத்திற்கு செல்ல வேண்டும். பதினைந்து நிமிடங்கள் நடந்து செல்ல வேண்டும். முகப்பேர் பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகில் இருக்கும் தேநீர் கடையில் ஒரு தேநீர் அருந்திவிட்டு, அருகிலிருக்கும் புத்தகக்கடையில் தமிழ் இந்து நாளிதழும், அன்றைய தினத்தில் புதிதாக நக்கீரன் இதழ் வந்திருந்தால் நக்கீரனையும் வாங்கிக்கொள்வேன். ஆனந்த விகடன் வியாழன் தோறும் வெளிவருவதால் வியாழக்கிழமை கூடுதலாக ஆனந்த விகடனை வாங்கிக்கொள்வேன். உயிர்மை மாதத்தின் முதல்வாரம் அந்த கடையில் கிடைக்கும். அன்றைக்கு உயிர்மை வாங்கிக்கொள்வேன்.

பொதுவாக பேருந்தில் பயணிக்கும் போது படிக்கக்கூடாது  கண் கெட்டுவிடும் என்று கூறுவார்கள். அந்த பயம் எனக்கு என்றைக்கும் வந்தது கிடையாது. தினமும் பேருந்தில் பயணிக்கும் அந்த மூன்று மணிநேரம் என்பது என்னுடைய வாசிப்பிற்கான நேரம். அதை இழக்க நான் தயாராக இல்லை.

இப்போது எனக்கு அலுவலக நேரம் காலை 11.30 மணியிலிருந்து இரவு 10.00 மணி வரைக்கும். இரவு பத்து மணிக்கு மேல் பெரும்பாலும் சென்னை மாநகர பேருந்துகளில் கூட்டம் இருக்காது. அமர்ந்து செல்லும் அளவிற்கு இருக்கைகள் காலியாகத்தான் இருக்கும். பள்ளிக்கரனையிலிருந்து முகப்பேர் வரையிலும் அமரந்து கொண்டே பயணிக்கலாம். காலையில் முகப்பேரிலிருந்து பள்ளிக்கரனைக்கு செல்வதற்காக கலெக்டர் நகர் பேருந்து நிறுத்தத்தில் ஏறும் போது பெரும்பாலும் இருக்கைகள் காலியாக இருக்கும் இல்லையென்றால் வடபழனி அல்லது அசோக் பில்லர் நிறுத்தத்தில் இருக்கைகள் கிடைத்து விடும். சில நாட்கள் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சும் வேளச்சேரியை அடையும் வரை நின்றுகொண்டே பயணிக்க வேண்டியதுதான். இருக்கைகள் கிடைக்காது.

இருக்கை கிடைத்த உடன் எனது வாசிப்பு தொடங்கி விடும். முதலில் தி இந்து நாளிதழைப் படித்து முடித்து விடுவேன். அன்றைக்கு நக்கீரன் வாங்கியிருந்தால் அடுத்ததாக நக்கீரனைப் படிப்பேன். வியாழனாக இருந்தால் அடுத்தது ஆனந்த விகடன். இவைகளை படித்து முடிக்கும் போது கிண்டி தொழிற்பேட்டை பேருந்து நிறுத்தம் வந்து விடும்.

மேற்கண்டவைகளை படித்து முடிந்த பிறகு புத்தகங்களைப் படிக்க ஆரம்பிப்பேன். அலுவலகத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் பையில் எப்போதும் நான்கு அல்லது ஐந்து புத்தகங்கள் இருக்கும். என்னுடைய விரும்பம், ஆர்வத்திற்கு ஏற்றாற்போல் அதிலிருந்து புத்தகங்களை எடுத்துப் படிப்பேன்.

பேருந்தில் நான் புத்தகங்களை படிக்கத் தொடங்கியது எப்போது என்றால் என் அலுவலகத்தோழி சிவசங்கரி எனக்கு புத்தகங்கள் அளிக்க தொடங்கிய பின்புதான். என்னுடைய அலுவலக நட்பு வட்டத்தில் நண்பர் பிரசன்னாவும், சிவசங்கரியும் தீவிரமான புத்தக வாசிப்பாளர்கள். பிரசன்னா தீவிர  திராவிடர் இயக்க பற்றாளர். அரசியல் மீது அதிக ஆர்வம் கொண்டவர். ஆகையால் அவர் அது தொடர்பான புத்தகங்களை அதிகம் வாசிப்பார். என்னுடன் புத்தகங்களை பகிர்ந்து கொள்வார். தோழி சிவசங்கரி நாவல்கள், கதைகள் போன்றவைகளை விரும்பி படிப்பவர். சிவசங்கரியின்  அம்மாவும், அப்பாவும் அவருடைய வாசிப்பிற்கு காரணம் என்று கூறினார். சிவசங்கரி பயணங்களின் போது புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் கொண்டவர். தீவிரமான வாசிப்பாளர்.

ஒருநாள் நான் புத்தகம் வாசிப்பதை தெரிந்து கொண்டு, கதிர் புத்தகம் வைத்திருந்தால் கொடுங்கள் வாசித்துவிட்டு தருகிறேன் என்று கேட்டார். என்ன மாதிரியான புத்தகங்களை விரும்பி படிப்பீர்கள் எனக்கேட்டேன். நாவல்கள், கதைகளை விரும்பி வாசிப்பேன் என்று கூறினார். என்னிடம் அரசியல், பெரியார், அறிவியல் தொடர்பான புத்தகங்கள்தான் இருக்கின்றன. நாவல்கள், கதை தொடர்பான புத்தகங்கள் இல்லை. இருந்தாலும் ஒரே ஒரு நாவல் வைத்திருக்கிறேன் அதை கொண்டு வந்து தருகிறேன் என்று கூறி, வா.மணிகண்டன் எழுதிய மூன்றாம் நதி நாவலை அளித்தேன். அந்த புத்தகத்திற்கு பதிலாக சிவசங்கரி வைரமுத்து எழுதிய கருவாச்சி காவியம் நாவலை எனக்கு கொடுத்தார். கருவாச்சி காவியம் படிக்க ஆரம்பித்த பின்புதான் நாவல்களை படிக்க எனக்கு ஆர்வம் வந்தது.



நான் நாவல்களைப்  விரும்பி படிக்க காரணமாக இருந்த தோழி  சிவசங்கரி அவர்களுக்கு இந்த இடத்தில் நன்றி கூற வேண்டும். சிவசங்கரி கொடுத்த கருவாச்சி காவியம்தான் என்னை பேருந்தில் புத்தகங்கள் படிக்க தூண்டியது. கருவாச்சி காவியம் முழுவதையும் பேருந்து பயணத்திலேயே படித்து முடித்தேன். அருமையான நாவல் அது. அந்த நாவலில் வரும் கருவாச்சியைப் போல பல பெண்கள் எங்கள் கிராமத்தில் உண்டு. அவர்களின் கதையில் வேறுபாடு இருக்கும் அவ்வளவுதான். ஆனால் கருவாச்சியின் துயரத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.



கருவாச்சி காவியம் படித்த முடித்த பிறகு படிப்பதற்காக வாங்கிய நாவல்களின் பட்டியல் கீழே.

சென்னைக்கு மிக அருகில் - விநாயக முருகன்
ரோலக்ஸ் வாட்ச் - சரவணன் சந்திரன்
அழிக்கப்பிறந்தவன் - யுவகிருஷ்ணா
மூன்றாம் உலகப்போர் - வைரமுத்து



மூன்றாம் உலகப்போரைத் தவிர மேலே உள்ள மற்ற புத்தகங்கள் அனைத்தையும் படித்து முடித்து விட்டேன். மூன்றாம் உலகப்போர் பாதி படித்துவிட்டேன். படித்ததெல்லாம் சென்னை மாநகர பேருந்து பயணத்திலேயே. மேற்கண்ட புத்தகங்கள் தவிர பல புத்தகங்களை பேருந்து பயணத்திலேயே படித்து முடித்திருக்கிறேன். இப்போதும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அலுவலகம் செல்வதற்கான பேருந்து பயணம் பயனுள்ளதாக அமைந்துள்ளதில் மிக்க மகிழ்ச்சி.

நான் விரும்பி வாசிக்க நினைத்த நாவல்களில் விநாயக முருகனின் ராஜீவ் காந்தி சாலையும், சரவணன் சந்திரனின் ஐந்து முதலைகளின் கதையும் இன்னும் வாங்க முடியவில்லை. Out of stock என்று கூறுகிறார்கள். இந்த இரண்டு நாவல்களும் அடுத்த பதிப்புக்கு வரும்போது நிச்சயம் வாங்கிவிட வேண்டும் என திட்டம் வைத்திருக்கிறேன்.



என் வாசிப்பை அடுத்த தளத்திற்கு கொஞ்சம் நகர்த்தும் விதமாக தமிழின் முக்கியமான எழுத்தாளர்களின் நாவல்கள், சிறுகதைகள், புத்தகங்களை வாங்கலாம் என திட்டமிட்டுள்ளேன். 



அலுவலகத்திற்கு செல்லும் போது பையினுள் நான்கு, ஐந்து புத்தகங்களை எடுத்துச்செல்வது என்பது கொஞ்சம் சுமையாக  இருக்கிறது. பொன்மாலைப் பொழுதில் மின்பதிப்பித்தலின் தாக்கம் பற்றி பத்ரி பேசிய காணொளியைப் பார்த்த பின்பு புத்தகச்சுமையை குறைப்பதற்கு தீர்வு கிடைத்து விட்டது. ஆமாம் கிண்டில் வாங்கலாம் என திட்டமிட்டு இருக்கிறேன். பணம் கிடைத்தவுடன் வாங்கிவிடுவேன். கிண்டிலில் ஆங்கில புத்தகங்கள் மிகக் குறைந்த விலைக்கு கிடைக்கின்றது. பைக்குள் வைத்து எடுத்துச்செல்வதும் எளிது. எடையும் குறைவு. கிண்டிலில் தமிழின் முக்கியமான புத்தகங்கள் இன்றைக்கு கிடைக்காவிட்டாலும் நாளைக்கு நிச்சயமாக கிடைக்கும் என நம்பிக்கை இருக்கிறது. கிண்டில் வாங்கிய பிறகு வாசிப்பு இன்னும் எளிதாக, இனிமையாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

நன்றி: சிவசங்கரி

Saturday, June 3, 2017

தமிழ்நாட்டைப் பார்!

ஜூன் 1, 2017 அன்று தமிழ் இந்து நாளிதழில் ஆழி.செந்தில்நாதன் எழுதியுள்ள கட்டுரை. இந்தி படிக்கனும், இந்தி படிக்கனும்னு சொல்பவர்கள் இந்த செய்தியைப் படியுங்கள். செய்தி பின்வருமாறு...



உங்களில் சிலர் இந்தச் செய்தியைச் சாதாரணமாகக் கடந்துசென்றிருக்கலாம். விளையாட்டு நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பு ‘ஸ்டார் ஸ்போர்ட்ஸ்’ தொலைக்காட்சி இப்போது தமிழில் ஒரு புதிய அலைவரிசையைத் தொடங்கியிருக்கிறது என்பதுதான் அந்த சேதி.



ஏற்கனவே டிஸ்கவரி சேனல், நேஷனல் ஜியோகிரபி உள்ளிட்ட பல சேனல்கள் தமிழில் வெளிவந்து கொண்டிருப்பதால், இந்தச் செய்தி நமக்கு பெரிதும் ஆச்சரியமாக இருந்திருக்காது. ஆனால் மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்டிரம், கர்நாடகாவில் இந்தச் செய்தி சமூக ஊடங்களில் குறிப்பாக பேசப்பட்டிருக்கிறது. ‘தமிழ்நாட்டைப் பார்!’ என்கிறார்கள் அம்மாநிலத்தவர்கள்.

“தமிழ்நாடு இந்திக்கு அடிமையாகவில்லை என்பதால் அத்தனை சேனல்காரர்களும் தமிழ்நாட்டில் தமிழில் கடைவிரிக்கிறார்கள். நாம் இந்திக்கு அடிமைப்பட்டதால் நமது மொழிகளில் இதுபோன்ற சர்வதேச சேனல்கள் வருவதில்லை” இதுதான் அவர்களின் உரையாடலின் சாரம்சம். தமிழ்நாட்டுக்குத் தமிழ். ஆனால், மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்ட்டிரம், கர்நாடகத்துக்கு என்றால் இந்தியாம்!

இதனால்தான் இந்த மாநிலங்களில் இப்போது மொழிப் பிரச்சினை வெடிக்கிறது. இங்கே என்னடாவென்றால் சரவணபவனில் தோசை வாங்க இந்தி கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டுத் திரிகிறார்கள் சிலர்.

நன்றி: ஆழி.செந்தில்நாதன்

Sunday, May 28, 2017

மாட்டுக்கறி


மாற்று அரசியல் என்று சொல்லி வந்த மோடியின் பிஜேபி அரசு மாட்டு அரசியல் செய்து கொண்டிருக்கிறது. மாட்டை வைத்து நாட்டையே கலவரபூமியாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மணலை கயிறாக திரிப்பேன், வானத்தை பூமியாக சுருட்டுவேன் என வாய்கிழிய பேசிய மோடி நாட்டை வளர்ப்பதைவிட, தன்னுடைய பிஜேபியையும், ஆர்எஸ்எஸ்ஸையும் நான்றாக வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். இந்தியாவிற்கு இதுவரை இருந்த  பிரதமர்களிலேயே மோடியைப்போல மோசமான பிரதமராக யாராவது இருந்திருப்பார்களா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. இருந்திருந்தால் யாராவது கூறுங்கள்.

இந்திய சமூகத்தில் ஜாதி முக்கிய பங்காற்றுகிறது. அரசியலிலிருந்து, அரசாங்க உத்தியோகம் வரை ஜாதிதான்.  சைவம் சாப்பிடுவர்கள் உயர்ந்த ஜாதி, ஆட்டுக்கறி, கோழிக்கறி சாப்பிடுபவர்கள் அதைவிட கீழே, மாட்டுக்கறி சாப்பிடுபவர்கள் அதைவிட கீழே என மூன்றுவகையான மக்கள் இருக்கிறார்கள். சாப்பிடும் உணவை வைத்து ஒருவரை மதிப்பிடும் கொடுமை இந்தியாவைத் தவிர வேறு எங்கும் கிடையாது. சைவம் சாப்பிட்டால் மூளை வளரும் அறிவு வளரும் என புளுகிக்கொண்டேயிருக்கிறாரகள். மாட்டுக்கறி திங்கும் வெளிநாட்டுக்காரன்தான் விஞ்ஞானத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். அத்தனை கண்டுபிடிப்புகளையும் கண்டு பிடித்தான். இன்னும் கண்டுபிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். சைவம் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் நாம் மாட்டுச்சாணியை கடவுளாக கண்டுபிடித்ததைத் தவிர வேறு என்ன செய்தோம்? ஒரு குண்டூசியைக் கண்டுபிடித்தோமா?

நான் அசைவப் பிரியன். காரணம் என் தாத்தா. சாகும் முதல் நாள் இரவு வரை அசைவம் சாப்பிட்டவர் அவர். தஞ்சாவூரில் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது விடுதியில் தங்கியிருந்த இரண்டாண்டு காலம் சைவம் மட்டுமே சாப்பிட்டுவந்தேன். அதற்கு பெரிதான காரணமெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. என் தாத்தாதான் என்னை வளர்த்தார். அசைவம் இல்லாவிட்டால் நானும் என் தாத்தாவும் ஒழுங்காக சாப்பிடமாட்டோம். உனக்கும் உன் தாத்தனுக்கும் ஒரு நாக்குடா. கவுச்சி இல்லாம சாப்பாடு தொண்டைக்குள்ளே இறங்காதே என்று என் ஆத்தா திட்டிக்கொண்டேயிருக்கும். குறைந்தப்பட்சம் கருவாட்டையாவது நெருப்பில் சுட்டுக்கொடுக்கும்.

அசைவத்தால் ஆத்தாவிற்கு கஷ்டத்தைக் கொடுக்கிறோம் என்ற குற்ற உணர்வு பால்யகாலத்தில் எனக்கு வந்தது. தீவிரமாக அசைவம் சாப்பிடுகிறோம் அதை நிறுத்தித்தான் பார்ப்போமே என்கிற உணர்விலே சைவம் சாப்பிட முன்னெடுத்தேன். இதை நினைத்து என் தாத்தா மிகவும் வருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். விடுதியில் இருந்து விடுமுறை நாட்களில் ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் என்னை அழைத்து சைவம் உடம்பைக் கெடுத்துவிடும் அசைவம் சாப்பிட்டால்தான் உடம்பு ஆரோக்கியமாக இருக்கும் என கூறிக்கொண்டே இருந்தார்.

பல்கலைக்கழகத்தில் இறுதியாண்டின் தொடக்கத்தில் பெரியாரைப் பற்றி படிக்க ஆரம்பித்தேன். சமூகத்தின் அனைத்து பிரச்சனைகளைப் பற்றியும் பெரியார் பேசிவிட்டுத்தான் இறந்தார். உணவைப்பற்றியும் பெரியார் பேசியிருக்கிறார். அரிச்சோறு மனிதனைப் பலவீனப்படுத்தும், அசைவம் மனிதனைஆரோக்கிய வைத்திருக்கும் என்பது பெரியாரின் கருத்து. இன்றைக்கும் பேசப்படும் பேலியோ உணவு முறையைப் பற்றி அன்றைக்கே பேசியவர் அந்த வெண்தாடி கிழவன். நெல், கரும்பு விவசாயம் செய்வதை விட்டு விட்டு விவசாயிகள் ஆடு, கோழி வளரக்கவேண்டும். சைவத்தை விட்டுவிட்டு அசைவ உணவிற்கு மக்கள் மாறினால் ஆடு, கோழி வளர்ப்பில் விவசாயிகள் நிறைய இலாபம் அடையலாம் அறிவுரை என்று கூறினார் பெரியார். பெரும்பாலன் மக்களின் உணவாக இருக்கும் அசைவத்திற்கான வழியை விவசாயிகள் மேற்கொள்ளாமல் வெறும் 3% மக்களின் உணவான அரிசிச் சோறுக்கான வழியை விவசாயிகள் கடைபிடிக்கிறார்கள் என்று விவசாயிகளை கடுமையாக விமர்சனம் செய்தார் பெரியார். வெளிநாட்டினரைப் போல அசைவத்திற்காக மட்டும் மாடுகளை வளர்க்க வேண்டும், அனைவரும் மாட்டுக்கறி சாப்பிடவேண்டும் என பெரியார் கூறினார்.

தண்ணீர் தட்டுப்பாடு உள்ள நாட்டில் வாழை இலையில் சாப்பிடுவது மிகப்பெரிய குற்றம் என கூறியவர் பெரியார். அதிகமாக தண்ணீர் தேவைப்படும் நாட்டில் கரும்பு, நெல் போன்றவைகளை விளைவிக்கக்கூடாது எனக்கூறியவர் பெரியார்.

இதுபோன்ற பெரியாரின் கருத்துக்களை உள்வாங்கியபோது நான் சைவம் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்பதை நினைத்து வெட்கப்பட்டேன். இறுதியாண்டு படிப்பின் தொடக்கத்தில் விடுதியில் அசைவம் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். சிறுவயதில் இருந்ததைப் போன்று அசைவப் பிரியனாக மாறினேன். இன்றைக்கும் எனக்கு பிடித்த உணவு அசைவம்தான்.

சென்னைக்கு வருவதற்கு முன்பு நான் மாட்டுக்கறி சாப்பிட்டதில்லை.  நான் முதன்முதலில் பணியாற்றிய நிறுவனம் ஒரு சிறிய நிறுவனம். மொத்தமாக  9-பேர் இருந்தோம். எங்கள் மூன்றுபேரைத்தவிர வேறு யாரும் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவதில்லை. 2015-ஆம் ஆண்டு இறுதி என நினைக்கிறேன். அப்போதுதான் பிஜேபி அரசு மாட்டுக்கறி பிரச்சனையைக் கிளப்பிய நேரம்.

கடுமையான எதிர்ப்புகள் நாடு முழுவதும் பிஜேபி அரசுக்கு எதிராக கிளம்பியது. அதோடு சேர்த்து சமூக வலைதளங்களில் மாட்டுக்கறிக்கான ஆதரவு தீவிரமாகியது. அப்போதுதான் மாட்டுக்கறி சாப்பிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் கிளம்பியது. அலுவலகத்தில் இதுபற்றி நண்பர் பிரபாகரனிடமும், கிருஷணனிடமும் நான் கூறிய போது. இதுவரை நீங்க சாப்பிட்டதில்லையா கதிர் நாங்கள் சாப்பிட்டிருக்கிறோம் சாப்பிடவதற்கு அவ்வளவு சுவையாக இருக்கும் வாங்க இந்த வார இறுதியில் சாப்பிடுவோம் என கூறினார்.

நான் முதலில் பணியாற்றிய நிறுவனத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும்தான் விடுமுறை. சனிக்கிழமைதான் வார இறுதிநாள். சனிக்கிழமை மதியம் மாட்டுக்கறி சாப்பிட்டுவிடலாம் என திட்டமிட்டோம்.

எங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்து கொஞ்ச தூரத்தில் இஸ்லாமிய தோழர் ஒருவர் பிரியாணி கடை வைத்திருந்தார். அங்கு மாட்டுக்கறி பிரியாணி, மாட்டுக்கறி சுக்கா, மாட்டுக்கறி குழம்பு, மாட்டுக்கறி ரசம், மாட்டு மூளை வறுவல், மாட்டு குடல் கறி என மாட்டுகறிக்கான அத்துனை வகையாறாக்களும் கிடைக்கும்.

இந்த கடைக்குச் சென்று பிரபாகரன், கிருஷ்ணன், எனக்கு என்று மூன்று பேருக்கும் மூன்று மாட்டுக்கறி பிரியாணி, மூன்று மாட்டுக்கறி சுக்கா(மாட்டுக்கறி வருவல்) வாங்கினோம். அலுவலகத்தில் வைத்து சாப்பிடுவோம் என முடிவு செய்து அலுவலகத்தில் கொண்டு வந்து சாப்பிட்டோம்.

மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவதற்கு எப்படி இருக்கும் என எனக்கு ஆர்வம் கிளம்பியது. முதல் முதலில் மாட்டுக்கறியை சுவைத்தபோது அதிசயத்துப்போனேன். அவ்வளவு சுவையாக இருந்தது மாட்டுக்கறி. அதைவிட சுவையாக இருந்தது மாட்டுக்கறி வருவல். 

உண்மையிலேயே மாட்டுக்கறியின் சுவைக்கு முன்னால் ஆட்டுக்கறியெல்லாம் நிற்கவே முடியாது. கோமாதாவோட கறி அவ்வளவு சுவையாக இருக்கும். இன்றைக்கு ஆட்டுகறியின் விலையோடு ஒப்பிட்டால் மாட்டுக்கறியின் விலை மிகவும் குறைவு. விலையோ குறைவு, சுவையோ அதிகம் அதுதான் மாட்டுக்கறி. ஆனாலும் நம்மவர்கள் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவதில்லை காரணம் ஜாதி.

மாட்டுக்கறியில் அதிகமாக சத்துக்கள் இருக்கின்றன, உடலுக்கு நல்லது, உடலுக்கு ஊக்கமளிக்கும் என பல காரணங்கள் இருந்தாலும், அதற்காகவெல்லாம் சாப்பிடாமல் பிஜேபிக்கு எதிரான மனோபாவத்தில் அன்றைக்கு மாட்டுக்கறி சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். பிறகு அதைப்பற்றிய செய்திகளையும், மாட்டுக்கறியில் இருக்கும் அரசியல் பற்றியும் படிக்க ஆரம்பித்த பின்பு, இந்தியாவில் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவது ஒரு புரட்சியாகவே தெரிந்தது. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை வாரம் ஒருமுறை தவறாமல் மாட்டுக்கறி சாப்பிட்டுவிடுவேன்.  சென்னையில் மாட்டுக்கறி எளிமையாக கிடைக்கும். காரணம் பெரியார் மண்.

ஒருவருடைய உணவுப்பழக்கத்தில் தலையிடுவதற்கு யாருக்கும் அதிகாரம் கிடையாது. அரசாங்கம், பிரதமர் உட்பட. அவனவன் விருப்பப்பட்டதை அவனவன் சாப்பிட்டுக்கொள்வான். நீ இதைச் சாப்பிடக்கூடாது, இதைத்தான் சாப்பிடவேண்டும் என்பது சர்வாதிகாரம்.



மற்ற நாடுகளிலெல்லாம் Meat, Non-Meat என்றுதான் கூறுவார்கள். இந்த பாழாய்ப்போன இந்தியாவில்தான் Veg, Non-Veg என்கிற வார்த்தைகள் உண்டு. இதில் pure veg வேற.

பெரும்பான்மையை வைத்து சிறுபான்மையை வரையறுப்பார்கள் ஆனால் இங்குதான் எல்லாமே தலைகீழ். இந்தியாவில் அசைவம் சாப்பிடுபவர்கள் 97% பேர், சாப்பிடாதவர்கள் 3% பேர். அப்படியென்றால் அசைவம், அசைவம் அல்லாத என்றுதான் குறிப்பிட வேண்டும். ஆனாலும் சைவம், சைவம் அல்லாத என்றுதான் கூறுவார்கள்.

மாட்டுக்கறி தொடர்பாக மத்திய அரசு அறிவித்திருப்பது விவசாயிகளுக்கும், கிராமத்தில் ஆடு, மாடு வளர்ப்பவர்களுக்கும்தான் மிகப்பெரிய பாதிப்பை உண்டு பண்ணும். நான் கிராமத்துக்காரன் என்பதால் மாட்டு வளர்ப்பைப் பற்றி எனக்கு நன்கு தெரியும்.

கிராமங்களில் கன்று ஈன்ற முடியாத தொத்தை மாடுகளை வியாபாரிகளிடம் விற்றுவிட்டு அந்த காசைக்கொண்டு புதிதாக பசுங்கன்று ஒன்றை வாங்கி வளர்ப்பார்கள். அது கன்று ஈன்றவுடன் அதிலிருந்து பால் கறந்து வருமானம் பார்ப்பார்கள். காளை கன்றுக்குட்டி போட்டால் ஓரளவிற்கு பெரிதாக வளர்ந்த பின்பு வியாபாரியிடம் விற்று விடுவார்கள். பசுங்கன்று போட்டால் அதை வளர்த்து பால் கறந்து விற்பார்கள். இது ஒரு சுழற்சி. உணவு சங்கில போல. அரைடவுசர்களின் மோடி அரசாங்கம் இந்த சங்கிலியை இப்போது வெட்டிவிட்டது. விளைவு விபரீதமாகத்தான் இருக்கும்.

எங்கள் வீட்டில் இப்போது இரண்டு மாடுகள் இருக்கிறது. என் அம்மாவும், சித்தியும் அதைக்கவனித்துக்கொள்கிறார்கள். அதை மேய்ப்பது, அதற்கு புல் கொண்டுவந்து போடுவது, காலை மாலை பால் கறந்து விற்பது என்பது எங்கள் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு முக்கியமான வேலை. கிராமத்தில் இருப்பவர்களிடம் கேளுங்கள் மாட்டை பராமரிப்பது எவ்வளவு கஷ்டம் என்று கூறுவார்கள். எங்கள் ஊரில் மாட்டுக்கு புல் அறுக்கச்சென்று விரியன் பாம்பு கடித்தவர்களே 10-க்கு அதிகமானவர்கள் இருக்கிறார்கள். அதில் என் அம்மாவும் ஒரு ஆள். விரியன் பாம்பு கடித்ததால் செத்துப் பிழைத்தவர். தஞ்சை மருத்துவக்கல்லூரிக்குச் சென்று காப்பாற்றினோம். மாட்டிற்காக மரணத்தையே எட்டிப்பார்த்தவர்.

நான் பாலிடெக்னிக் படித்த போது(2004-2007) எங்கள் வீட்டில் 20 மாடுகள் இருந்தது. விடுமுறை நாட்களில் காலை 9-மணிக்கு சாப்பிட்டுவிட்டு 20 மாடுகளையும் மேய்க்க ஓட்டிச்செல்வேன். மாலை 3.30 மணி வரைக்கும் மேய்த்து விட்டு திரும்பி வீட்டிற்கு ஓட்டி வருவேன். ஆனால் இப்போது 2-மாடுகள்தான் இருக்கிறது. காரணம் என் ஆத்தாவுக்கு வயதாகிவிட்டது. நான் சென்னைக்கு வேலக்கு வந்துவிட்டேன். மாடுமேய்க்க ஆள் கிடையாது. மாடு வளர்ப்பது எவ்வளவு கஷ்டம் என்று சிறுவயதிலிருந்தே மாடு மேய்த எனக்கு நன்றாக தெரியும். ஜல்லிக்கட்டு நடந்தால் நாட்டு மாடு காப்பற்றப்படும் என உருப்படாத ஒரு வாதத்தை வைத்தார்கள். நாட்டு மாடு மட்டுமல்ல, எந்த மாட்டை பாதுகாக்க வேண்டுமானாலும் அந்த மாட்டால் பலன் ஏற்படும் அளவிற்கு ஏற்பாட்டை செய்தால்தான் பாதுகாக்க முடியும்.

எங்கள் ஊரில் உழவுக்கான காளை மாடுகள் யார்வீட்டிலும் இப்போது இல்லை. காரணம் டிராக்டர்களை வைத்து நடவு நட்டுக்கொள்ளலாம். கடலை விதைப்பதற்குத்தான் ஏர் கிடைக்கவில்லை. பக்கத்து ஊரிலிருந்துதான் ஏர் பிடித்துவருகிறோம். பசுமாட்டைவிட காளை மாட்டை வளர்ப்பது மிகவும் கடினம். வைக்கோல் போர் வேண்டும், ஒரு நாளைக்கு பருத்திக்கொட்டை, புண்ணாக்கு என்று 400ரூபாய் வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு 400ரூபாய் வருமானம் வரும் அளவிற்கு விவசாயிக்கு என்ன வழி இருக்கிறது கிராமத்தில். மாதம் பண்ணிரெண்டாயிரம் ரூபாய் வேண்டும் மாட்டுக்கு. டிராக்டர்கள் வந்தது விவசாயிகளுக்கு மிகப்பெரிய உதவியாக அமைந்துள்ளது. உழுகும் போதும், மாட்டுவண்டியில் பூட்டும்போது சில மாடுகள் விழுந்து படுத்துக்கொள்ளும். அந்த காளை மாட்டை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது? பசு மாடென்றால் பால் கறக்கலாம், காளை மாட்டில் பால் கறக்க முடியுமா? பாலும் கறக்க முடியாது, ஏறும் உழுவு முடியாது, மாட்டு வண்டியிலும் பூட்ட முடியாது. அந்த மாட்டை வைத்துக்கொண்டு மாதம் 12000 ரூபாய் நட்டபட்டுக்கொண்டிருந்தால் விவசாயி எப்படி பிழைக்க முடியும். தற்கொலைதான் பண்ணிக்கொள்ள வேண்டும்.

விவசாயி மாடு வைத்திருப்பது இலாபத்திற்குத்தான். பால்கறந்து விற்றால் பணம் கிடைக்கும் என்பதால்தான். கோமாதாவை காப்பாற்ற வேண்டும் என்கிற நோக்கமெல்லாம் அவர்களுக்கு கிடையாது. வேண்டுமென்றால் பசுபாதுகாவலர்கள் அதைச் செய்யட்டும். தன்னைக் காப்பாற்றும் மாட்டை தன்னுடைய குடும்பத்தில் ஒருவரைப்போல கவனித்துக்கொள்வான் விவசாயி. மாட்டைக் கவனித்துக்கொள்வதில் விவசாயியைவிட அக்கறையானவர்களா அரைடவுசர்கள்? பால்கறந்த மாடு நோய் வாய்ப்பாட்டு இறக்கும் போது குடும்பத்தில் ஒருவர் இறந்ததைப்போல நினைத்து கதறி அழுத விவசாயிகளைப், பெண்களைப் பார்த்ததுண்டா? என் கிராமத்தில் அந்த கொடுமையை நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். அரைடவுசர்களுக்கு தெரியுமா இதெல்லாம். அவர்களுக்கு மாட்டு மூத்திரத்தில் தங்கம் கிடைக்குமா என ஆராய்ச்சி பண்ணத்தெரியும். பாம்பு கடியெல்லாம் பட்டு பால் கறந்து தயிர், மோர், நெய்,  வெண்ணை கடைந்து கொடுத்தால் விரல் சொட்டச்சொட்ட சாப்பிடுவார்கள்.

தான் வளர்க்கும் மாட்டால் பலனில்லை என்றால் அது விவசாயிக்கு மேலும் சுமையைக்கொடுக்கும். மாட்டிற்கு வைக்கோல் வாங்க வேண்டும், அதை மேய்க்க வேண்டும், மருத்துவம் பார்க்க வேண்டும். இவ்வளவும் செய்து பலனொன்றுமில்லையென்றால் ஏற்கனவே வறுமையில் வாடும் விவசாயிக்கு சுமையாக அமையும். ஏற்கனவே தொல்லையில் இருக்கும் விவசாயிக்கு இன்னொரு தொல்லையாக எதற்கு தொத்தை மாடு? கன்று ஈன்ற முடியாத மாட்டை கறிக்குத்தான் விற்க வேண்டும். வேறு என்ன வழி இருக்கிறது? அரசாங்கம் விளக்க வேண்டும். வயதான மாடுகளை இறைச்சிக்காக விற்காமல் மெரினாவில் சமாதியா அமைக்க முடியும்? மாட்டை என்ன செய்ய வேண்டுமென்று முடிவெடுக்க வேண்டியது அதை வளப்பவன்தான். அரசாங்கம் அல்ல.



மூன்று வருடங்களில் மோடி என்ன செய்து கிழித்தார்? என்ற கோள்வியை திசைதிருப்ப மாட்டுக்கறி பிரச்சனையை கிளப்பிவிட்டிருக்கிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. ஒவ்வோரு ஆண்டின் முடிவிலும் மாடு தொடர்பான பிரச்சனையைக் அரைடவுசர்கள் கிளப்புகிறார்கள். காரணம் ஒவ்வொரு ஆண்டு முடியும் போது மோடி என்ன செய்தார்? என்று கேள்வி எழும். அதற்கு பதில் கூற முடியாது.

உழவுத்தொழில் செய்வது பாவம் என்று கூறுபவர்கள் வேறு யாருமல்ல பிரம்மாவின் நெற்றியில் பிறந்தவர்கள்தான். அப்படி கூறுபவர்கள் விவசாயிகளின் மீது அக்கறை கொள்வார்களா? அவர்களிடம் எதிர்ப்பார்ப்பது போன்ற பைத்தியக்காரத்தனம் வேறு ஏது?

மாட்டுக்கறி தின்பது இனிமேல் புரட்சிக்கான குறியீடாக இருக்க வேண்டும்.



பசுமாட்டை மட்டும் ஏன் புனிதமாக கருத வேண்டும்? பசுமாட்டை விட எருமை மாடுதான் அதிகம் பால் கறக்கிறது அப்படிப்பார்த்தால் எருமை மாடுதான்  பசுமாட்டைவிட போற்றி பாதுகாக்க வேண்டியது. மாட்டை மேய்த்துக்கொண்டு இந்தியாவிற்குள் வந்தவர்கள் இன்றைக்கு அனைத்து பதவி சுகத்தையும் அனுபவிக்கிறார்கள். அந்த நன்றிக்கடனுக்காக மாட்டின் மீது பாசம் இருக்கத்தான் செய்யும். என்னதான் இருந்தாலும் மாடுமேய்ப்பது அவர்களது குலத்தொழில் அல்லவா? மாட்டின் தலையை வெட்டி யாகம் செய்தவர்கள் யார்? மாட்டின் ஊனை ரசித்து சுவைத்தவர்கள் யார்? என்பதெல்லாம் மக்கள் அறிவார்கள். விடை தெரியவில்லையா? இந்த புத்தகத்தைப் படித்துப்பாருங்கள்.



மாட்டுக்கறி விஷயத்தில் கேரளா சரியான பதிலடி கொடுத்திருக்கிறது. சரியான முதல்வரைத்தான் கேரள மக்கள் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள். சிறுதெய்வ வழிபாட்டில் ஆடு, மாடு, பன்றி, எருமை, கோழி பலியிடுவது இயல்பான ஒன்று. அதற்கு தடை விதித்த ஜெயலலிதாவின் வழித்தோன்றல்கள் எப்படி இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பார்கள். இப்போது அதிமுக எனும் குதிரையை ஓட்டிக்கொண்டிருப்பதே அரைடவுசர்கள்தானே. தமிழ்நாட்டை ஆளும் அதிமுக இதை எதிர்க்காது.



எதிர்கட்சி தலைவர் தளபதி ஸ்டாலின் அவர்கள் இந்த அறிவிப்பு வந்த உடனையே கடுமையாக கண்டித்திருக்கிறார். அதிமுக, தமிழ்த்தேசியவாதிகளைத் தவிர அனைவரும் இந்த அறிவிப்பை எதிர்த்திருக்கிறார்கள். ஒரு வேளை தமிழ்த்தேசியவாதிகளுக்கு தன்னுடைய எஜமானர்களிடமிருந்து உத்தரவு வந்தால் எதிர்த்து அறிக்கை விடுவார்கள்.




முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு பெரியாரும், அம்பேத்கரும் இந்த நாட்டிற்கு தேவைப்படுகிறார்கள். ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்களைப் போல பெரியாரும், அம்பேத்கரும். இந்தியாவின் அனைத்து பிரச்சனைகளுக்குமான தீர்வு பெரியாரிடமும், அம்பேதகரிடமும்தான் இருக்கிறது. அதை மோடி போன்றவர்கிடமும் தேடியது, தேடுவது பைத்தியக்காரத்தனம்.

என்னப்பா கதிர்வேலு தெழில்நுட்பம் பேச வேண்டிய இடத்துல, அரசியல் பேசுறேனு யாராவது கேட்பீங்க. இங்கு எல்லாமே அரசியல்தான். லினக்ஸ் பயன்படுத்துவதும், அதைப் பரப்புவதுமே அரசியல்தான். யார் மனதும் புண்படாமல் பேச வேண்டுமென்றால், ஆமை வடை சுடுவது எப்படி என்றுதான் பேச முடியும். அப்போது கூட ஆமை வடை எனக்கு பிடிக்காது என்று ஒருத்தர் இருப்பார் அவர் மனது புண்படும். அப்புறம் கதிர்வேல் நடுநிலைவாதியா? இல்லை ஏதாவது அரசியல் கட்சி சார்ந்தவரானு யோசிக்காதீங்க. நானே சொல்லிவிடுகிறேன்.

நான் பெரியார் கொள்கைக்காரன்! அவரின் தொண்டன்!
நான் திராவிடன் என்பதில் பெருமைகொள்பவன்!
நான் திராவிடர் இயக்க ஆதாரவாளன்!
நான் அம்பேத்கரின் தொண்டன்!
நான் இந்து மதத்தைப் எதிர்ப்பவன்!
நான் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுபவன்!

சரி ரொம்ப யோசித்து, யோசித்து கட்டுரை எழுதியதால கொஞ்சம் களைப்பா இருக்கு. அதோடு தேசத்துரோகினு திட்டி பின்னூட்டம் வேற வரும் அதையெல்லாம் தாங்கும் அளவிற்கு தெம்பு வேணும்ல அதனால ஒரு மாட்டுக்கறி பிரியாணி சாப்பிட்டுவிட்டு வார்றேன். அப்பத்தான் full energy யோட இருக்கலாம்.

அட அரைடவுசர்களா பால்கறக்க முடியாத, உழவுக்கு பயன்படாத, மாட்டு வண்டி ஓட்ட முடியாத மாட்டை கறிக்கு விற்கக் கூடாதுன்னா வேற என்னாங்கடா பண்ணுறது? ஒன்னு பண்ணலாம்ங்கோ. வேளா வேளைக்கு மாட்டு மூத்திரைத்தைப் பிடித்து குடிக்கலாம் இல்லைனா உங்கள மாதிரி மாட்டு மூத்திரத்தில் தங்கம், வைரம் கிடைக்குதானு ஆராய்ச்சி பண்ணலாம். போங்கடா வெங்காயங்களா!

Monday, May 1, 2017

மறந்து போன Windows 7 கடவுச்சொல்லை reset செய்வது எப்படி?

தொடர்ந்து பயன்படுத்தாத எதுவுமே மறந்து போகும் என்பது இயற்கை விதி. என்னுடைய மடிக்கணினியில் விண்டோஸ் 7 இயங்குதளத்தை நிறுவி வைத்திருந்தாலும் அதைப் பயன்படுத்தி நீண்ட நாட்களாக ஆகிறது. ஒரு சிறிய வேலைக்காக விண்டோஸ் 7 இயங்குதளம் பக்கம் போக வேண்டியிருந்தது. எப்போதும் போல் கடவுச்சொல் ஞாபகத்தில் இல்லை.

உபுண்டுவை வைத்து விண்டோஸ் 7 இயங்குதளத்தின் கடவுச்சொல்லை மாற்ற முடியுமா என இணையத்தில் தேடிப்பார்த்தேன். விடை கிடைத்தது. மூன்று கட்டளைவரிகளில் விண்டோஸ் 7 இயங்குதளத்தின் கடவுச்சொல்லை மாற்றி விட்டேன். எப்படி மாற்றினேன் என்று பார்ப்போமா?

உபுண்டுவை லைவ்வாக பூட் செய்து விண்டோஸ் 7 இயங்குதளம் நிறுவியிருக்கும் Partition -ஐ திறந்தேன். முனையத்தைத் திறந்து கீழ்காணும் கட்டளைகளை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இயக்கினேன்.

cd /media/ubuntu/WINDOWS7/Windows/System32/

Volume label கொடுக்கப்பட்டிருக்காதபட்சத்தில் UUID -ஐ கொடுக்க வேண்டும். நான் WINDOWS7 எனும் volume label கொடுத்திருந்தேன்.

 mv sethc.exe sethc.old

 cp cmd.exe sethc.exe

 sync





முனையத்தை மூடிவிட்டு கணினியை மறுதொடக்கம்(restart) செய்து விண்டோஸ் 7 இயங்குதளத்திற்குள் நுழைந்தேன். Login screen வந்த பின்பு Shift key-யை 5 முறை அழுத்தினேன்.



MS-DOS command prompt திறந்தது. அதில் net user kathirvel * கட்டளைவரியை இயக்கினேன். இப்போது new password and retype-new password ஐ உள்ளிட்டேன். kathirvel என்பது என்னுடைய பயனர் பெயர். உங்களுடைய பயனர் பெயர் என்னவோ அதை நீங்கள் கொடுங்கள்.  Administrator password -ஐ மாற்ற வேண்டுமென்றால் net user administrator * என கொடுக்க வேண் டும்.


முடிந்தது இப்போது kathirvel எனும் பயனரை தேர்வு செய்து புதிதாக மாற்றிய கடவுச்சொல்லைக் கொடுத்தேன். வெற்றி! விண்டோஸ் 7 இயங்குதளத்திற்கு நுழைந்தாகிவிட்டது! செய்ய வேண்டிய வேலையை முடித்தேன். திரும்பினேன்.

விண்டோஸ் 7 இயங்குதளத்தின் கடவுச்சொல் மறந்துவிட்டதா? கவலை வேண்டாம். உபுண்டு இருக்கிறது கடவுச்சொல்லை மீட்க!


dd கட்டளையும் - பென்டிரைவை format செய்தலும்

லினக்ஸ் ISO கோப்புகளை bootable ஆக மாற்றுவதற்கு dd கட்டளை பயன்படுகிறது. CD/DVD-யில் இயங்குதளங்களை எழுதி அவைகளைக்கொண்டு கணினியில் இயங்குதளங்களை நிறுவுவது பழைய உத்தி. இன்றைக்கு இருக்கக்கூடிய பெரும்பாலான இயங்குதளங்களும் சரி, கணினிகளும் சரி பென்டிரைவில் இருந்து இயங்குதளங்களை நிறுவுவதற்கு ஒத்துழைக்கிறது.

மிக எளிதாக இன்றைக்கு கணினியில் இயங்குதளங்களை நிறுவிவிடலாம். ஒருகாலத்தில் கணினியில் இயங்குதளம் நிறுவுவது விண்ணில் ராக்கெட் விடுவதைப் போல இருந்தது.

இயங்குதளத்தின் ISO கோப்பு, ஒரு பென்டிரைவ், ISO கோப்பை பென்டிரைவில் bootable ஆக மாற்றுவதற்கு ஒரு மென்பொருள் இவை மூன்றும் இருந்தால் போதும் நிறுவத்தக்க வகையிலான பென்டிரைவை தயார் செய்துவிடலாம். அந்தவகையில் லினக்ஸ் இயங்குதளங்களில் ISO கோப்புகளை பென்டிரைவில் bootable ஆக மாற்றுவதற்கு பயன்படும் கட்டளைதான் dd. dd கட்டளை அதற்கு மட்டும்  பயன்படுவதில்லை. அதன் பயன்பாடு பலவகைகளில் இருக்கிறது அதில் bootable ஆக மாற்றுவதும் ஒன்று.

சரி விஷயத்திற்கு வருவோம். dd கட்டளையைக் கொண்டு பென்டிரைவை bootable ஆக மாற்றுவது எப்படி? என்பதைப் பற்றி இங்கு ஏற்கனவே எழுதியுள்ளேன். அவ்வாறு bootable ஆக மாற்றிய பிறகு அந்த பென்டிரைவைக் கொண்டு இயங்குதளத்தை நிறுவிக்கொள்ளலாம். ஆனால் எந்த தகவலையும் அந்த பென்டிரைவில் பதிய முடியாது அதில் இருப்பதை நீக்கவும் முடியாது. ஏன் என்றால் dd கட்டளையானது ISO கோப்பின் அளவிற்கு ஏற்ப பென்டிரைவை பார்ட்டிசியன் செய்துவிடும். மீதமிருக்கும் இடங்களை பார்ட்டிசியன் பிரிக்காமல் free space ஆக வைத்துவிடும்.

உதாரணமாக, உபுண்டு 16.04.2 LTS ISO கோப்பினை dd கட்டளைக் கொண்டு 8GB அளவுள்ள பென்டிரைவில் bootable ஆக மாற்றுகிறோம் என்றால். உபுண்டுவின் 16.04.2 LTS ISO கோப்பின் அளவு 1.4GB. 8GB யில் 1.4GB க்கு உபுண்டு 16.04.2 ISO கோப்பை எழுதிவிட்டு மீதமிருக்கும் இடங்களை free space ஆக விட்டுவிடும். நம்மால் 1.4GB அளவுள்ள இடத்தை format செய்து பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும் ஆனால் மீதமிருக்கும் இடங்களை பயன்படுத்த முடியாது. இந்த பிரச்சனையை தீர்ப்பது எப்படி என்றுதான் இந்த பதிவில் பார்க்கப்போகிறோம்.

சுருக்கமாக சொல்லவேண்டுமானால் dd கட்டளையைப் பயன்படுத்திய பிறகு pendrive-வை partition மற்றும் format செய்வது எப்படி என்று பார்க்கப்போகிறோம்.

லினக்ஸில் பார்ட்டிசியன்களை கையாள்வதற்கு fdisk கட்டளைப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. fdisk கட்டளையை கவனமாக கையாள வேண்டும். இதில் சொல்லியிருக்கும் வழிமுறைகள் புதியவர்களுக்கு புரிந்துகொள்ள கொஞ்சம் சிரமாக இருக்கலாம். பென்டிரைவை கணினியில் சொருகிவிட்டு lsblk கட்டளையை இயக்கினால் பென்டிரைவின் partition number ஐ தெரிந்து கொள்ளலாம். கணிணியில் இருக்கும் hard disk -ஐ /dev/sda என்று லினக்ஸ் அடையளப்படுத்தியிருக்கும். வேறு எந்த storage device -உம் இணைக்கப்படாதபட்சத்தில், பென்டிரைவ் /dev/sdb என அடையளப்படுத்தப்படும். இது ஒரு உத்தேசமான கணிப்புதான். உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள lsblk கட்டளையை இயக்கினால் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

fdisk கட்டளையை இயக்குவதற்கு முன்பு bootable pendrive -இல் திறந்திருக்கும் partition களை unmount செய்யவேண்டும். Partition களை unmount செய்வதற்கு umount கட்டளை பயன்படுகிறது. கீழே உள்ள படத்தைப் பார்க்கவும்.



பென்டிரைவ் /dev/sdb என அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில் fdisk கட்டளை கீழ்கண்டவாறு இருக்கும்

sudo fdisk /dev/sdb

fdisk கட்டளையின் உள்ளீட்டு விபரங்கள்

p - பார்ட்டிசியன் விபரங்களை பட்டியலிடுதல்(print)
d - பார்ட்டிசியனை நீக்குதல்(delete)
n - பார்ட்டிசியனை உருவாக்குதல்(new)
w - பார்ட்டிசியன் தொடர்பான மாற்றங்களை எழுதுதல்(write)
q - வெளியேறுவதற்கு

'w'  இயக்காதவரையில் நாம் fdisk மூலமாக செய்த மாற்றங்கள் disk -இல் எழுதப்படாது. ஏதாவது தவறுதலாக செய்திருந்தால் வெளியேறிவிடலாம் எந்த பிரச்சனையுமில்லை. 'w' இயக்கிவிட்டால் மாற்றங்களை திரும்ப பெற முடியாது.





பென்டிரைவில் பார்ட்டிசியனை உருவாக்கியபிறகு அதை FAT32 கோப்பு முறைமையில் format செய்ய இந்த கட்டளையை இயக்கவும் sudo mkfs.vfat -n "KATHIRVEL" /dev/sdb1


format செய்த பின்பு முழுஅளவுடன் பென்டிரைவ்

Saturday, March 18, 2017

வாட்ஸ் அப்பில் வருகிற 99 % மருத்துவத் தகவல்கள் நம்பகத்தன்மை அற்றவை, போலியானவை

எனக்கு ஆங்கில மருத்துவத்தின் மீதி அளவு கடந்த மதிப்பும், நம்பிக்கையும் உண்டு. ஆங்கில மருத்துவம் தனியார்மயம், வணிகமயமாகி போய்விட்டது என ஆயிரம் குறைகள் இருந்தாலும். ஆங்கில மருத்துவம் அறிவியல் பூர்வமானது. எனது அலுவலக நண்பர் ஒருவரிடம் ரூபெல்லா/ தட்டம்மைக்கான தடுப்பூசி போட்டுவிட்டீர்களா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினார். ஏன் தடுப்பூசி போடவில்லை என கேட்டதற்கு வாட்ஸ்அப்பில் வந்த தகவல்களை ஆதாரமாக கூறினார்.

எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் பலபேரிடம் ரூபெல்லா/ தட்டம்மைக்கான தடுப்பூசி போட வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துக்கூறினேன். ஆனால் அவர்களெல்லாம் திரும்பத்திரும்ப கூறியது இந்த வாட்ஸ் அப்பில் வந்த இத்துப்போன தகவலைதான். உண்மையிலேயே மிகுந்த கவலைப்பட்டேன். இப்போதெல்லாம் உரையாடல்களின் போது இந்த தகவலை வாட்ஸ்அப்பில் பார்த்தேன், முகநூலில் பார்த்தேன் என்ற வார்த்தையை அதிகம் பயன்படுத்துகின்றனர்.

இன்றைக்கு(18-March-2017) இந்து(தமிழ்) தமிழ் நாளிதழில் வாட்ஸ்அப்பில் பரவும் மருத்துவம் தொடர்பான வதந்திகளைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை வந்துள்ளது அதை இங்கு கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். படித்து தெளியவும்.  இந்து நாளிதழுக்கு இப்படி ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டமைக்காக நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளை மூடநம்பிக்கைகளைப் பரப்புவதற்கும், பொழுதுபோக்கிற்கும் பயன்படுத்துவதில் இந்தியர்கள் சளைத்தவர்கள் அல்ல. அச்சு இயந்திரம் கண்டுபிடித்தபோது அதைக்கொண்டு பஞ்சாங்கம் அடித்தார்கள். ரேடியோ வந்தபோது பக்தி பாடல்கள். தொலைக்காட்சி வந்து போது ராமாயண உரை, மகாபாரத உரை, ஆன்மிக நிகழ்ச்சிகள். இன்றைக்கும் ராமாயணம், மகாபாரதம் நவீன வடிவில் அத்தனை தொலைக்காட்சிகளிலும். அதுபோல இப்போது வாட்ஸ் அப், முகநூலைக்கொண்டு வதந்திகள், மூட நம்பிக்கைகளை பரப்புவது. வெட்ககேடானது.

நேற்றை விட இன்று முற்போக்கானதுதான். அறிவியல் படித்த அளவிற்கு நமக்கு அறிவியல் மனப்பான்மை வளரவில்லை. மாட்டுச்சாணியை கடவுளாக வணங்கும் நாட்டில் வாட்ஸ் அப்பில், முகநூலில் வதந்திகள் பரவுவது சாதாரணமானதுதான்.

இந்த வாட்ஸ் அப், முகநூல் வதந்தி தொடர்பாக தோழர் த.ஶ்ரீனிவாசன் அவர்கள் பொய்களைப் பரப்பாதீர்கள் எனும் தலைப்பில் அற்புதமான கட்டுரை ஒன்றை எழுதியுள்ளார். மேலும் கைபேசி கூட இல்லாத ஒரு நிறுவனத் தலைவர் – ஸ்டீவ் ஹில்டன், தெரிந்ததை எழுதுங்கள் கட்டுரையையும் படித்துப்பாருங்கள்.




ஒவ்வொரு நாளும் 'கண்டிப்பாக இதை ஷேர் செய்யுங்கள், இல்லையென்றால் ரத்தம் கக்கிச் சாவீர்கள்' என்கிற ரீதியில் நம் மொபைல் போன்களுக்குள் வந்து விழுகின்ற தகவல்கள் ஏராளம். சிரிக்கவும், சிந்திப்பதற்குமான தகவல்களைப் பகிர்வதில் தவறில்லை. ஆனால் உடல்நலம், சிகிச்சை முறை, நோய் தொற்று, மருத்துவ உதவி போன்றவை தொடர்பான தகவல்களைக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு பகிர்வது எத்தனை நல்லது?

உண்மையின் சதவீதம் என்ன?

“எட்டு மாதக் குழந்தைக்கு இருதய ஆபரேஷன். இந்த மெசேஜை நீங்கள் ஃபார்வர்டு செய்தால், வாட்ஸ் அப் நிறுவனம் அவர்களுக்கு ஐம்பது பைசா கொடுக்கும். இப்படிச் சேர்கிற பணத்தை வைத்து அந்தக் குழந்தைக்கு ஆபரேஷன் செய்யலாம். உங்களுடைய உதவி, ஒரு குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றும். தயவு செய்து ஷேர் செய்யுங்கள்” – மனதை உருக்கும் இப்படியொரு தகவல் வரும்போது தமிழர்களாக இல்லையென்றாலும் ஷேர் செய்துவிடுவார்கள். இதைப் போலவே ரத்தத் தானம் வேண்டியோ, அடிபட்ட குழந்தைகளுக்கு உதவி தேவை என்றோ ஒரே தகவல்கள் ஆண்டுக்கணக்கில் வாட்ஸ் அப்பில் சுற்றிச்சுற்றி வந்துகொண்டிருக்கும்.

எச்.ஐ.வியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் ரத்தம் குளிர்பானத்தில் கலந்துவிட்டது. அதனால் சம்பந்தப்பட்ட குளிர்பானத்தை ஆறு மாதங்களுக்குக் குடிக்க வேண்டாம் என்ற தகவல் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் காட்டுத்தீ போலப் பரவியது. ஆனால், அது இன்னும் அணையாமல் வாட்ஸ் அப் வழி எரிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.

இதுபோன்ற செய்திகள்கூடப் பரவாயில்லை. 'வெளிநாட்டினரின் சதி அம்பலமானது', 'சர்வதேச மருத்துவர்களின் புதிய கண்டுபிடிப்பு', 'ஒரு ரூபாயில் உலக நோய்கள் அனைத்தையும் குணப்படுத்தலாம்' என்கிற ரீதியில் உலவும் தகவல்கள் அபத்தத்தின் உச்சம். எந்தவிதமான ஆதாரமும் உண்மைத்தன்மையும் இல்லாத இதுபோன்ற ஏராளமான மருத்துவச் செய்திகள், நாள்தோறும் வாட்ஸ் அப் மூலம் மக்களிடம் பரப்பப்பட்டுத் தவறான புரிதலையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் அதிகரிக்கின்றன.

படிப்பதற்கு ஒவ்வொரு தகவலும் தேர்ந்த மருத்துவ வல்லுநர்களால் எழுதப்பட்டதைப் போலவே இருக்கும். நம் மக்களின் ஆரோக்கியத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட யாரோ ஒரு கண்ணியவான்தான் இதைச் செய்திருக்கக் கூடும் என்ற நம்பிக்கையில், முதல் நாலு வரி படித்த உடனேயே தங்களுக்குத் தெரிந்த அனைவருக்கும், தாங்கள் இணைந்திருக்கும் அனைத்துக் குழுக்களிலும் பகிர்ந்துவிட்டுத்தான் பலரும் மறுவேலை பார்க்கிறார்கள்.

இது நல்ல முடிவா?

இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது என்கிற கேள்வி தோன்றலாம். நம் மக்களில் பெரும்பாலானோருக்கு, வரும்முன் காப்பதில் அக்கறை இல்லை. நோய் அதுவாகவே வந்து வீட்டுக் கதவை வேகமாகத் தட்டும்வரை காத்திருப்பார்கள். நோய் வந்த பிறகும் அதற்கான சிகிச்சையைத் தொடர்ச்சியாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. நோய் குறித்த அடிப்படை விழிப்புணர்வைக்கூடப் பெறுவதும் இல்லை. மருத்துவர் சொல்வதைவிட அக்கம் பக்கத்து வீட்டில் வசிப்பவர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு, அதன்படிதான் நடப்பார்கள்.

யாருக்காவது மன அழுத்தம் வந்து அவதிப்பட்டாலோ, வலிப்பு ஏற்பட்டாலோ மருத்துவரிடம் செல்வதைவிட, மந்திரித்துக் கயிறு கட்டிக்கொள்வதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கிறவர்களால் நிறைந்தது நம் சமூகம். இப்படியொரு சமூகத்துக்குத்தான் நாம் நாளொன்றுக்குப் பத்துக்கும் குறையாத தவறான மருத்துவத் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

நீரிழிவு சதி

எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர், அசைக்க முடியாத தன்னம்பிக்கை கொண்டவர். தன் குடும்பத்தில் யாருக்கும் எந்த வியாதியும் இல்லை என்பதால், தனக்கும் எதுவும் நேராது என்று அடிக்கடி சொல்வார். காய்ச்சல் என்று மருத்துவமனைக்குச் சென்றார். ரத்தப் பரிசோதனையில் அவருக்குச் சர்க்கரை நோய் இருப்பது தெரியவந்தது.

அதற்கான மருந்துகளைச் சாப்பிட்டுவந்தவர், திடீரென ஒருநாள் மாத்திரைகளைச் சாப்பிடுவதைச் சட்டென்று நிறுத்திவிட்டார். காரணம் கேட்டபோது, “சர்க்கரை நோய்ங்கறது வியாதியே இல்லையாம். எல்லாம் வெளிநாட்டுக்காரன் சதியாம். அவன் ஊரு மாத்திரைய விற்க, நாமதான் கிடைச்சோமா?” என்று பொரிந்து தள்ளினார். என்னவென்று விசாரித்ததில் வாட்ஸ் அப் தகவல் உபயம்!

ரத்தச் சர்க்கரை அதிகரிப்பு என்பது ஒரு நோயே இல்லை என்று சொன்னவர் யார் என்று இவருக்குத் தெரியாது. இவருக்கு எந்த அளவுக்கு ரத்தச் சர்க்கரை இருக்கிறது என்பது, தகவலைப் பரிமாறியவருக்கும் தெரியாது. கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு அடுத்தவருக்கு வழிகாட்டுவது போலத்தான், இதுபோன்ற எந்த அடிப்படையும் இல்லாத மருத்துவத் தகவல்களைப் பரிமாறுவதும்.

மருந்தில்லா மருத்துவம்?

நாடு முழுவதும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் லட்சக்கணக்கான மக்கள் பல்வேறு வகைப் புற்றுநோய்களால் பாதிக்கப்பட்டுவருகிறார்கள் என்று மத்திய அரசின் மருத்துவ அறிக்கை சொல்கிறது. ஆனால், ‘செலவே இல்லாமல் புற்றுநோயைக் குணப்படுத்தலாம்,’ என்ற அறிவிப்போடு உலாவரும் வாட்ஸ் அப் தகவல், ஏதோ ஒரு பழத்தின் பெயரையோ, அண்டை மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மருத்துவரின் பெயரையோ பரிந்துரைக்கும்.

தொடர்ச்சியான சிகிச்சையிலும் கண்காணிப்பிலும் இருக்க வேண்டிய புற்றுநோய் போன்ற தீவிர நோய்க்கு இப்படிப் பத்தாம்பசலித்தனமாக ஒரு பரிந்துரையை முன்வைக்கிறோமே என்று பலரும் யோசிப்பதில்லை. அடுத்தவருக்குப் பயன்படட்டுமே என்ற ‘நல்ல எண்ண’த்தில் அந்தச் செய்தியைப் பகிரும் பலர், அது உண்மையாக இருக்குமா என்ற கேள்வியை முதலில் தங்களுக்குள் கேட்டுக்கொள்வதும் இல்லை. குறைந்தபட்சம் தங்களுக்குத் தெரிந்த மருத்துவர்களை அணுகி உறுதிசெய்துகொள்வதுகூட இல்லை.

‘ஒரு நாளுக்கு இரண்டு கப் ஜூஸ் குடித்தால் ஒரே மாதத்தில் பத்து கிலோ எடையைக் குறைக்கலாம்’, ‘இந்த விழுதை முகத்தில் பூசினால் பேரெழில் பெறலாம்’, ‘வெறும் வயிற்றில் இதைச் சாப்பிட்டுவந்தால் ஆண் குழந்தை பிறக்கும்’ என்கிற ரீதியில் பகிரப்படும் செய்திகளும் கணக்கில் அடங்காதவை. இப்படிப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறவை எல்லாமே, அதிகபட்சம் இரண்டு பேருக்குக்கூட ஒத்துவராதவை. சிகிச்சை முறைகளே ஒவ்வொருவரின் உடல் தன்மைக்கு ஏற்ப மாறுபடுகிறபோது, எந்தவித ஆதாரமும் இல்லாத இதுபோன்ற பொத்தாம்பொதுவான பரிந்துரைகளை வைத்து என்ன செய்வது? இவற்றைப் படித்துவிட்டு, மருத்துவர்களின் ஆலோசனை பெறாமல் தாங்களாகவே களத்தில் இறங்கி அவதிப்படுகிற செயல்வீரர்கள் பலர்.

வதந்தியைப் பரப்பாதீர்கள்

பெரும்பாலோர் காய்ச்சலைக் கட்டுப்படுத்த உட்கொள்ளும் ஒரு மாத்திரையை, இனிமேல் தயவு செய்து உட்கொள்ள வேண்டாம் என்ற செய்தி சில நாட்களுக்கு முன் பரப்பப்பட்டது. அந்த மாத்திரை மினுமினுப்புடன் இருக்குமாம், அதில் ஒரு வகை வைரஸை வைத்து அனுப்பியிருக்கிறார்களாம். அதனால் அதைத் தவிர்க்க வேண்டுமாம். ‘சொல்வது என் கடமை, அதுக்கு மேல உங்க இஷ்டம்’ என்று முடிகிற அந்தச் செய்தியைப் படித்த பிறகு காய்ச்சலுக்கு அந்த மாத்திரையை எடுத்துக்கொள்ள நம்மில் எத்தனை பேர் விரும்புவோம்?

நம் முன்னோர்களைப்போல் அல்ல, நம் வாழ்க்கை. அவர்களின் சராசரி ஆயுட்காலம் குறைவு என்றாலும், இறுதிவரை வைரம் பாய்ந்த கட்டையாக வாழ்ந்து மறைந்தார்கள். ஆனால், இன்று பலருக்கும் 'என்பு தோல் போர்த்திய உடம்பாக' இருக்கிறதே தவிர, நோய்களை எதிர்த்துப் போரிடும் உடல் ஆற்றலின் சதவீதம் குறைவாகவே இருக்கிறது. ரசாயனங்களில் விளையும் உணவுப் பொருட்கள், சுகாதாரமற்ற சூழல், கட்டுக்கடங்காத மாசு, கதிர்வீச்சு, ஒழுங்கற்ற வாழ்வியல் முறை என்று ஏராளமான அச்சுறுத்தல்களைத் தாண்டித்தான், நாம் உயிர்பிழைத்திருக்கவே செய்கிறோம்.

இப்படியொரு சூழலில் நோய்களின் தாக்கம் என்பது இயல்பானது. அதைக் களையவும் குறைக்கவும் மருத்துவத்தின் உதவி தவிர்க்க முடியாதது. அதனால் நோய், மருத்துவ உதவி தொடர்பான செய்திகளின் நம்பகத்தன்மையை அறிந்த பிறகு அவற்றைப் பகிருங்கள். அதுவே நாம் இன்னொரு உயிருக்குச் செய்யும் பேருதவி.

முகமூடி அறிவாளிகள்

மனநல மருத்துவர் டி.வி.அசோகன்
“தங்களுக்கு இல்லாத அடையாளத்தை உருவாக்க நினைக்கிறவர்களே வாட்ஸ் அப்பில் தகவல்களை அதிகமாகப் பகிர்வார்கள்,” என்கிறார் சென்னையைச் சேர்ந்த மனநல மருத்துவர் டி.வி.அசோகன். “தங்களோட கருத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லத் தயங்குகிறவர்கள், கூச்சப்படுகிறவர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் கச்சிதமான முகமூடி, இந்த வாட்ஸ் அப். இதன் மூலம் அவர்கள் தங்களைப் பற்றிய ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறார்கள். ஒரு நாளைக்குப் பத்துத் தகவல்களை வாட்ஸ் அப் மூலம் பரிமாறிவிட்டு, தன்னைச் சிறந்த ஆளுமையாகவும் அறிவாளியாகவும் காட்டிக்கொள்ள நினைப்பார்கள்.

தவிர, வாட்ஸ் அப் என்பது குப்பை குவிந்து கிடக்கும் பெரிய கிடங்கு போல. அதில் வருகிற எதுவுமே ஆதாரப்பூர்வமானவையோ, அங்கீகரிக்கப்பட்டவையோ அல்ல. அதனால் எந்தச் செய்தியைப் படித்தாலும் மெய்ப்பொருள் காண்பதே அறிவு” என்கிறார் அவர்.

ஆரோக்கியம் முக்கியமில்லையா?

பொது மருத்துவர் சிவராமக் கண்ணன்

சில நாட்களுக்கு முன் ரூபெல்லா/தட்டம்மை தடுப்பூசி தொடர்பாகப் பரவிய வதந்தி இதுபோன்ற வாட்ஸ் அப் தகவல்களின் நம்பகத்தன்மை இல்லாமைக்குச் சிறந்த உதாரணம் என்கிறார் சென்னையைச் சேர்ந்த பொது மருத்துவர் சிவராமக் கண்ணன். “வாட்ஸ் அப்பில் வருகிற 99 % மருத்துவத் தகவல்கள் நம்பகத்தன்மை அற்றவை, போலியானவை. வித்தியாசமா எதையாவது செய்யணும், பரபரப்பை ஏற்படுத்தணும் என்கிற நோக்கில், இதுபோன்ற தவறான தகவல்கள் பரப்பப்படுகின்றன. ஒரு மருத்துவத் தகவல் வந்ததுமே, அதன் நம்பகத்தன்மையை அறியாமல் அதை அடுத்தவருக்கு ஃபார்வர்டு செய்யக் கூடாது. எந்தத் தகவலாக இருந்தாலும் அதை சம்பந்தப்பட்ட மருத்துவரிடம் கேட்டு உறுதி செய்துகொண்ட பிறகே, அதைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். காரணம் இது நம் உடல் ஆரோக்கியத்தோடு தொடர்புடையது,” என்கிறார் சிவராம் கண்ணன்.

படங்கள் : தி இந்து தமிழ்

Sunday, February 19, 2017

நேர்காணல் - எனது அனுபவம்

பொறியியல் படிப்பை முடித்து விட்டு இரண்டு வருடங்கள் கழித்துதான் சென்னைக்கு வந்து வேலை தேட ஆரம்பித்தேன். எனது கல்லூரி நண்பர் காரைக்குடி கார்த்திதான் என்னை அடிக்கடி தொடர்பு கொண்டு, கதிர் சென்னைக்கு எப்ப வருவ? என்று கேட்டுக்கொண்டே இருப்பான். இதோ விரைவில் வருகிறேன் என்று நானும் ஒவ்வொரு முறையும் கூறிக்கொண்டே இருப்பேன். பிறகு ஒருவழியாக 2014 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் சென்னைக்கு வந்து சேர்தேன். முதலில் PHP Developer வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என முடிவு செய்தேன் HTML, CSS, JS, jQuery, Bootstrap, MySQL, PHP என ஒவ்வொன்றாக படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒருநாள் சென்னை லினக்ஸ் பயனர் குழுவிலிருந்து வந்த மின்மடலில் Python Developer தேவை என்ற விபரம் இருந்தது. அது ஒரு சிறிய நிறுவனம். 5 பேர் வேலைசெய்யக்கூடிய நிறுவனம். என்னுடைய Resume ஐ அந்த நிறுவனத்துக்கு அனுப்பி வைத்தேன். நேர்காணலுக்கு வரச்சொல்லி அதற்கான அழைப்புக்கடிதத்தை அனுப்பி வைத்தார்கள். பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது ஐஐடி நடித்தும் Spoken Tutorial வகுப்பில் சேர்ந்து Python கற்றிருந்தேன், அதோடு நம்ம கணியம் ஸ்ரீனிவாசன் அவர்கள் Learn Python Hardway புத்தகத்தை படிக்கச்சொல்லியிருந்தார். அதனால் ஊரில் இருக்கும் போது அந்த புத்தகத்தை படித்து வைத்திருந்தேன். இந்த இரண்டின் மூலமும் பைத்தான் மொழியைப் பற்றி அடிப்படையான விஷயங்களை கற்று வைத்திருந்தேன். அதோடு ஊரிலிருந்து வரும்போது Think Python என்ற புத்தகத்தை அச்சிட்டு எடுத்து வந்திருந்தேன்.

அந்நிறுவனதிலிருந்து முதல்நாள் அழைத்து நாளை உங்களுக்கு நேர்காணல் இருக்கிறது வந்துவிடுங்கள் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். விடிந்தால் காலை பதினொறு மணிக்கு நேர்காணல். முதல்நாள் இரவு உட்கார்ந்து இந்த புத்தகத்தை முழுவதுமாக படித்தேன். என்னிடம் மடிக்கணினி இருந்தாலும் படித்தவைகளைச் செய்துப்பார்க்கும் அளவிற்கு நேரமில்லை. அதனால் மேம்போக்காக படித்து வைத்தேன்.

வேலைதேடி சென்னைக்கு வந்து சந்தித்த முதல் நேர்காணலும், என் வாழ்க்கையில் நான் எதிர்கொண்ட முதல் நேர்காணலும் இதுதான். காலையிலேயே சீக்கிரமாக எழுந்திருத்து குளித்துவிட்டு பேருந்தைப் பிடித்து ஒருமணிநேரத்திற்கு முன்பாகவே நிறுவனம் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றுவிட்டேன். அடிக்கடி தேநீர் சாப்பிடும் பழக்கம் எனக்கு உண்டு. நிறுவனம் இருக்கும் இடத்தை தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு அதன்பின் ஒரு தேநீர் கடையைக் கண்டுபிடித்து தேநீர் அருந்தினேன்.

அதன்பின் நிறுவனத்திற்குள் சென்றேன். முதல்நாள் இரவிலிருந்தே வயிற்றுக்குள் பட்டாம்பூச்சி பறந்துகொண்டிருந்தது. சரியாக 10.30 மணிக்கு நிறுவனத்திற்குள் சென்றுவிட்டேன். வரவேற்பறையில் இருந்தவரிடம் என்னுடைய அழைப்புக்கடிதத்தையும், Resume ஐயும் கொடுத்தேன். அதை வாங்கிக்கொண்டு என்னுடைய பெயர், தொடர்புஎண், சந்திக்கவேண்டிய நபரின் பெயர், அதற்கான காரணம் ஆகிய விபரங்களை அங்கிருந்த பதிவேட்டில் பதிவுசெய்யச்  சொன்னார். அனைத்தையும் பதிவு செய்தேன். MD பதினொறு மணிக்குத்தான் வருவார். அதுவரையிலும் காத்திருங்கள் அல்லது  சாப்பிடவில்லையென்றால் சாப்பிட்டு வாருங்கள் என்று சொன்னார். நான் சாப்பிட்டு வந்துவிட்டதாக பொய் சொன்னேன். நேர்காணலுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம எனக்கு பசி உணர்வே இருப்பதில்லை.

பதினொறு மணிக்கு MD வந்தார். அதன்பின் நேர்காணல் செய்பவர்கள் என்னை அழைத்தனர். இரண்டு தேர்வாளர்கள் என்னை நேர்காணல் செய்தனர். ஒருவர் Embedded Engineer அவர் லினக்ஸ் தொடர்பான கேள்விகளைக் கேட்டார். மற்றொருவர் Python Developer அவர் பைத்தான் தொடர்பான கேள்விகளைக்கேட்டார்.

Resume இல் வலைப்பூவின் முகவரியைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். Embedded Engineer அதை தன்னுடைய திறன்பேசியில் பார்த்துவிட்டு. அதைப்பற்றிய விபரங்களைக் கேட்டார். பதில்கூறினேன். அடுத்து,

லினக்ஸில் கீழ்காணும் கேள்விகளைக் கேட்டார்.

What is linux?
What is kernel?
What is shell?
What is filesystem?
What are the folders available in root?
Why bin directory?
How can you do the kernel compilation?
What is ssh?
How can you share the folder with other linux OS?
What is fdisk?
What is the difference between partion and filesystem?
Can you tell some popular linux distributions?
How can you install new packages or softwares in linux?

Python Developer Python தொடர்பாக கீழ்காணும் கேள்விகளைக் கேட்டார்.

Interchange the two values without using third variable?
Please write the program for get following output?
*
**
***
****
*****
Print the odd numbers between 1 to 100?
Write any program using function.
Write any program using class and object concepts?
Convert a intger value into string.

லினக்ஸ் தொடர்பான கேள்விகள் அனைத்திற்கும் ஓரளவு பதில் கூறிவிட்டேன். பைத்தான் தொடர்பான கேள்விகளில் ஒருசில கேள்விகளுக்கான பதில் எனக்கு தெரியவில்லை. அதனால் அந்த கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியாது என கூறிவிட்டேன்.

நேர்காணல் முடிந்தது. வரவேற்பறையில் காத்திருங்கள், முடிவு சொல்வார்கள். என கூறிவிட்டு இருவரும் சென்றுவிட்டனர். நேர்காணல் முடிய மதியம் 1 மணி ஆகிவிட்டது. இதற்கிடையில் மதிய உணவுவேளை என்பதால் MD சாப்பிட போய்விட்டார். என்னையும் சாப்பிட்டுவிட்டு வருமாறு   வரவேற்பறையில் இருந்த அந்த பெண்மணி கூறினார். வழக்கம்போல காலையில் தேநீர் அருந்திய அந்த கடைக்குச் சென்று மறுபடியும் ஒரு தேநீர் அருந்தினேன்.

மதிய உணவை முடித்துவிட்டு MD வந்தபின்பு என்னை உள்ளே அழைத்தார்கள். MD சில கேள்விகளைக் கேட்டார். உங்களைப் பற்றிச்சொல்லுங்கள், எங்கு படித்தீர்கள்? உங்கள் சொந்த ஊர் எது? பதில் கூறினேன். சம்பள விபரங்கள், நிறுவனத்தின் நடைமுறைகள், கலாச்சாரம் ஆகியவைகளைப் பற்றி எடுத்துக்கூறினார். இதற்கு முன் Technical interview செய்த இரண்டு பேரும் உங்களை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொள்ளலாம் என பரிந்துரைத்திருக்கிறார்கள். ஆகையால் நீங்கள் நாளைக்கே வந்து வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளுங்கள் என்று MD கூறினார்.

நான் PHP in Tamil புத்தகத்தை எழுதிக்கொண்டிருந்ததால் அதை எழுதி முடிக்க எனக்கு ஒருவார காலம் அவகாசம் தேவைப்பட்டது. அதனால் அடுத்த வாரம் திங்கள் கிழமை வந்து சேர்ந்து கொள்ளலாமா? எனக் கேட்டேன். ம். சரி என்று MD கூறினார். நேர்காணல் முழுவதும் தமிழிலேயேதான் நடந்தது. அதனால் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் விரிவாக என்னால் பதிலளிக்க முடிந்தது. பணி கிடைத்த மகிழச்சியோடு என அறைக்கு திரும்பினேன்.

பணி கிடைத்த விபரத்தை என் அம்மாவிடம் தெரிவிக்கவில்லை. பணியில் சேர்ந்த அன்று மாலை தான் என் அம்மாவிடம் கூறினேன்.

அடுத்ததாக என்னை உருவாக்கிய அண்ணன் அன்பு அவர்களிடம் கூறினேன். என் வாழ்க்கையில் எது நடந்தாலும் நான் அலோசனை கேட்பதும், பகிர்ந்து கொள்வதும் அன்பு அண்ணனிடம்தான். எனக்கு பணி கிடைத்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராகவே அவர் இன்றைக்கும் இருந்துவருகிறார். என்னை பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக்கழகத்தில் பொறியியல் படிப்பில் சேர்த்துவிட்டது. படிப்பதற்கு கல்விக்கடன் பெற்றுத்தந்தது. இருசக்கர வாகனம் ஓட்ட கற்றுக்கொடுத்தது. மற்றுவர்களிடம் எப்படி பழக வேண்டும் எனச்சொல்லிக்கொடுத்தது. அரசியல் கற்றுக்கொடுத்தது. என என் வாழ்க்கைக்கு அடித்தளமிட்டது அன்பு அண்ணன்தான். அவரால்தான் நான் ஒரு தெளிவான மனிதாக உருவானேன். அவர் அமைந்துதந்த அடித்தளத்தில்தான் இன்றும் நான் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். நான் என் வாழ்க்கை முழுவதும் ஒருவருக்கு நன்றிகடன் பற்றிருக்கிறேன் என்றால் அது அன்பு அண்ணனுக்குத்தான். நான் பாசமாக அவரை தலைவரே என்றுதான் கூப்பிடுவேன்.

திங்கள் கிழமை காலையில் மிக்க மகிழச்சியோடு புறப்பட்டு பணியில் சேர்ந்தேன். என்னை தேர்வு செய்த பிரபாகரனும், ஸ்ரீதரும் எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்களானார்கள். நான் பணியில் சேர்ந்த ஒருசில மாதங்களிலேயே மேற்படிப்பு படிக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஸ்ரீதர் நிறுவனத்தை விட்டுச் சென்றுவிட்டார். பிரபாகரன் எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பரானார். Android Team, Embedded Team, Python Team என மூன்று குழுவினர் நிறுவனத்தில் இருந்தனர். Android Team இல் இருந்த கிருஷ்ணன், ராஜாசிங், Python Team இல் இருந்த பிரபாகரன், முத்துராஜ், வினோத்  அனைவரும் சேர்ந்து நாங்கள் ஒரு குழுவாகவே இருந்தோம்.

இப்போது அனைவரும் பிரிந்து வேறுவேறு நிறுவனத்திற்குச் சென்றுவிட்டோம். இதில் நானும் பிரபாகரனும் ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறோம். ராஜாசிங் வேறு நிறுவனம். கிருஷ்ணன், தம்பி வினோத் ஆகியோர் வேறுவேறு  நிறுவனத்திலும். முத்துராஜ் அண்ணாநகரில் உள்ள ஒரு நிறுவனத்திலும் பணி செய்கின்றனர்.

இந்த பதிவை நான் பணிக்குச் சேர்ந்த உடனையே அல்லவா எழுதியிருக்க வேண்டுமே என நீங்கள் நினைக்கலாம். நான் எதிர்கொண்ட முதல் நேர்காணல்லேயே தேர்வு செய்யப்பட்டு பணிக்கு சேர்ந்துவிட்டதால், நேர்காணல்களை அதிகம் எதிர்கொள்ளாமல் அதைப் பற்றி எழுதுவது நன்றாக இருக்காது என்பதால் எழுதவில்லை. தாமதத்திற்கான காரணம் அதுதான். இந்த பதிவைக்கூட வேறுநிறுவனத்தில் சேர்ந்து 10 மாதங்கள் கழிந்த பின்பு இப்போதுதான் எழுதுகிறேன்.

நான் பணியில் சேர்ந்து ஒருவருடம் இரண்டு மாதங்கள் கழித்து வேறு நிறுவனத்திற்கு பணிக்குச் செல்ல நணபர்கள் தயாரானார்கள் நானும் தயாரானேன். வேறு நிறுவனத்தில் பணிபுரியும்போது அறிவு விரிவடையும், நிறுவனங்களின் கலாச்சாரத்தை கற்றுக்கொள்ளலாம், புது அனுபவம் கிடைக்கும், நம்முடைய துறையில் நடைபெறும் வித்தியாசமான பணிகளை தெரிந்துகொள்ளலாம், முதலில் பணியாற்றி நிறுவனம் சிறிய நிறுவனம் என்பதால் அதைவிட அடுத்த நிலையில் உள்ள நிறுவனத்திற்குச் சென்றால் புதுமையான அனுபவங்கள் கிடைக்கும், சம்பளம் கூடுதலாக கிடைக்கும். இவையெல்லாம் வேறு நிறுவனத்திற்குச் செல்ல காரணங்களாக இருந்தது.

சென்னையில் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய வெள்ள பாதிப்பிறக்குப் பிறகு சென்னைக்குத் திரும்பிய உடன் 'சார், மார்ச் முதல்வாரத்திலிருந்து பணியிலிருந்து விலகிக்கொள்ளலாம் என இருக்கிறேன்' என்று MD யிடம் கூறினேன். காரணம் கேட்டார். சொன்னேன். சரி. அப்படியென்றால். அதிகாரப்பூர்வமாக எனக்கு விலகல் கடிதத்தை மின்னஞ்சல் செய்யுங்கள் என்றார். அனுப்பி வைத்தேன். இது பேப்பர் போடுவது என அழைக்கப்படுகிறது. விலகுவதற்கு எத்தனை மாதங்களுக்கு முன்பே பேப்பர் போட வேண்டும் என ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் ஒரு அளவுகோல் இருக்கும். இது Notice Period என அழைக்கப்படுகிறது.

பொதுவாக வேறு ஒரு நிறுவனத்தில் பணி கிடைத்தப்பின்புதான், தற்போது வேலைப்பார்க்கும் நிறுவனத்தில் பேப்பர் போட வேண்டும் எனச்சொல்வார்கள். நான் வேறு ஒரு நிறுவனத்தில் பணிகிடைக்காமலையே பேப்பர் போட்டேன். ஒருநாள் கணியம் ஸ்ரீனிவாசன் அவர்களிடம் பேசும்போது 'வேறு வேலை கிடைப்பதற்கு முன்பே பேப்பர் போடக்கூடாது என்று அறிவுறுத்தினார்' இனிமேல் அப்படி பண்ணமாட்டேன் சார் எனக்கூறினேன்.

விலகல் கடிதம் அனுப்பிய பின்பு, வேறு நிறுவனத்திற்குச் செல்ல ஆயத்தமானேன். அப்படி செல்வதற்கு ஆயத்தமாகியபோதுதான் உண்மையிலேயே எனக்கு நேர்காணல்களைப் பற்றிய அனுபவம் கிடைத்தது. கிட்டதட்ட ஆறு நிறுவனங்களுக்கு மேல் நேர்காணல்களைச் சந்தித்தேன். இறுதியாக நண்பர் பிரபாகரன் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் நிறுவனத்தில் பணிக்குச் சேர்ந்தேன். இப்போது நானும் பிரபாகரனும் ஒரே அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

நான் Python/Django Developer என்பதால் அதுதொடர்பான நேர்காணல்களை எதிர்கொண்டேன்.

மாணவர்களுக்கு என்னுடைய அறிவுரை என்னவென்றால் கல்லூரி முடித்துவிட்டு தகவல்தொழில்நுட்பத்துறையில் வேலை தேடும் மாணவர்கள் சம்பளத்தை விட வாய்ப்பிற்கு முன்னுரிமை கொடுங்கள். ஒருவருடமோ அல்லது இரண்டு வருடமோ பணி அனுபவம் பெற்றுவிட்டீர்களேயானால் நீங்கள் எதிர்பார்ததைவிட அதிகமானச் சம்பளம் உங்களுக்கு கிடைக்கும். அல்லது உங்களுக்கு எவ்வளவு சம்பளம் வேண்டும் என்பதை அடுத்துச் சேரப்போகும் நிறுவனத்திடம் கேட்டு வாங்கலாம்.

TCS, Wipro, CTS, HCL, Infosys இவைகள் மட்டுமே தகவல்தொழில்நுட்பத்துறையில் வேலைகள் வழங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன என பலர் நினைத்துக்கொண்டிருக்கக்கூடும். இந்த நிறுவனங்களையும் தாண்டி பல்லாயிரக்கணக்கான நிறுவனங்கள் தகவல்தொழில்நுட்பத்துறையில் இலட்சக்கணக்கான பணிவாய்ப்புகளை வழங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

படித்த உடனே வேலைக்குச் செல்ல வேண்டுமானால் கணிணி மாணவர்கள் எப்படி வேலை தேடலாம்? என்ற கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் வழிமுறைகளைக் கடைபிடித்தாலே போதுமானது உங்களுக்கு வேலை நிச்சயம்.

Aptitude, Group Discussion என்பவைகளைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாதீர்கள். நான்கு, ஐந்து நேர்காணல்களை சந்தித்துவிட்டீர்களேயானால் அதன்பிறகு உங்களுக்கு நேர்காணல் கலாச்சாரம் என்னவென்பது தெரிந்துவிடும். அதன்பிற்கு மிகவும் தைரியமாக நேர்காணல்களை சந்திக்கலாம். உங்களுக்கு எதில் ஆர்வமோ அது தொடர்பான தொழில்நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். உதாரணமாக Web Developer(PHP) என்றால் PHP, HTML, CSS, JS, Bootstrap, MySQL. Python Developer என்றால் Python, Django,  Flask, HTML, CSS, JS, Bootstrap போன்றவைகள்.

வேலை தேடுவதற்கு முதலில் செய்யவேண்டியது Resume தயாரித்தல். இதற்காக நீங்கள் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டுத்தான் ஆக வேண்டும். புதியவர்கள் தயாரிக்கும் Resume க்கும், பணி அனுபவமுள்ளவர்கள் தயாரிக்கும் Resume க்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் உண்டு. பணிஅனுபவமுள்ளவர்கள் தாங்கள் பணியாற்றிய காலங்களில் கற்றுக்கொண்ட விஷயங்கள், தொழில்நுட்பங்கள் போன்றவற்றை தெளிவாக குறிப்பிடுங்கள். Father name, sex, date of birth, marital status, religion, nationality, declaration, permanent address, communication address, passport number போன்றவைகளை தவிர்க்கலாம். பத்து நாட்களோ, இருபது நாட்களோ உங்கள் மனதிற்கு திருப்தியளிக்கும் வரையில் Resume ஐ தயார் செய்யுங்கள். Resume தயாரிப்பது என்பது ஒரு கலைதான். Naukri, monster போன்ற தளங்களில் பதிவுசெய்யும் போது Resume மிகவும் முக்கியமானது. வேலைக்காக யாரை தொடர்பு கொண்டாலும் அவர்கள் முதலில் கூறுவது உங்க resume ஐ அனுப்பிவைங்க தம்பி என்பதுதான். ஆகையால் Resume -ஐ நன்கு தயாரிக்க வேண்டும்.

HR peoples உங்கள் resume ஐத் தரவிறக்கம் செய்து அதைப்படித்துப் பார்த்துவிட்டுத்தான் உங்களை அழைப்பர். ஆகையால் ஒரு பணி காலியிட்டத்திற்கு உங்களைத் தேர்வுசெய்து நேர்காணல் அறையில் உட்கார வைக்க ஒரு நல்ல resume தேவை. நேர்காணல் அறையில் உட்காரும் வரை resume தனது வேலையைச் செய்யும் அதன்பின் மற்றவையெல்லாம் உங்கள் கையில்தான் உள்ளது.

Resume இல் மிகத்தெளிவாக இருக்க வேண்டியது உங்கள் தொடர்பு எண், மின்னஞ்சல் முகவரி, இணையதளம், வலைப்பூ வைத்திருந்தால் அவைகளை குறிப்பிடலாம். இல்லையென்றால் குறிப்பிடவேண்டிய அவசியமில்லை.

Resume ஐத் தயாரித்த பின்பு அதை naukri, monster, indeed போன்ற தளங்களில் பதிந்து வையுங்கள். நேரடியாக நிறுவனமோ, consultancy யிலிருந்தோ உங்களை தொடர்பு கொள்வார்கள். பெரும்பாலும் நம்மிடம் அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகள்.

Are you looking for job?
How many years of experience you have?
What is your current CTC?
What is your expected CTC?
Reason for change the current job?
What is your role and responsibilities in current organisation?
When you available to attend the interview?

இவைகளுக்கு பதிலளித்தப்பின்பு, நேர்காணலுக்கான அழைப்புக்கடிதத்தை அனுப்பிவைப்பார்கள். அதன்பிறகு நீங்கள் நேர்காணலுக்குச் செல்ல தயாராக வேண்டியதுதான். நேர்காணலுக்கு செல்வதற்கு முன்பு அந்த நிறுவனத்தின் இணையதளத்தைப் பாருங்கள். அவர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிய செய்திகள் கிடைக்கும்.

நேர்காணலுக்குச் செல்வதைப் பற்றி வேறுயாரிடமும் கூறிக்கொண்டிருக்காதீர்கள். நேர்காணல் முடிவைத் தெரிந்துகொள்ள உங்களைவிட அவர்கள் ஆர்வமாகிவிடுவார்கள். இது தேவையில்லாத பதட்டத்தை உங்களுக்கு கொடுக்கும். அதனால் பணி கிடைத்தபின்பு கூறிக்கொள்ளலாம். அதன்பிறகு நிறுவனத்தைப் பற்றி நண்பர்களிடம் விசாரிக்கலாம்.

நான் ஆறு நிறுவனங்களில் நேர்காணலுக்குச் சென்றிருந்தேன். பெரும்பாலும் அவர்கள் கடைபிடித்த முறைகள் இவைகள்தான். முதலில் உங்களைத் தொடர்பு கொண்டு மேற்கண்ட கேள்விகளைக் கேட்பார்கள். அடுத்து நேர்காணலுக்கான அழைப்புக்கடிதத்தை அனுப்பி வைப்பார்கள். முதல்சுற்று தொழில்நுட்பச் சுற்று, அது தாளில் நிரல் எழுதுவதாகவோ, கணினியில் நிரல் எழுதுவதாகவோ, நேரடியாக உங்களிடமே கேள்விகளை கேட்பதாகவோ இருக்கலாம். இரண்டு சுற்றுகளிலும் தேர்வாகிவிட்டீர்களென்றால், உங்களைத் தொடர்பு கொண்டு சம்பளம் தொடர்பாக பேசுவார்கள். உங்களுடைய பணிக்கு அனுபவத்தின் அடிப்படையில் ஆண்டிற்கு எத்தனை லட்சம் சம்பளம் வழங்கப்பட்டுவருகிறது என்பதை முன்பே தெரிந்துவைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் எவ்வளவு சம்பளம் எதிர்பார்க்கிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு சரியான பதிலை சொல்ல முடியும்.

சம்பளம் தொடர்பாக பேசியபிறகு உங்களுக்கு offer letter அனுப்பி வைப்பார்கள். அதில் நிறுவனத்தின் விதிமுறைகள், சம்பள விபரங்கள், போன்றவைகள் இருக்கும். அந்த offer letter இல் date of joining என்று குற்றிப்பிட்டுள்ள தேதியில் நிறுவனத்தில் சேர்ந்துகொள்ள வேண்டியதுதான்.

நேர்காணலில் வெற்றி என்பது உங்களை நேர்காணல் செய்யும் நபரையும் பொறுத்துதான் உள்ளது. நீங்கள் என்னதான் கண்விழித்து படித்து ஆர்வமாகச் சென்றிருந்தாலும் கேள்வி கேட்பவர் அவருடைய புலமையை வெளிப்படுத்தும் விதமாக கேள்விகேட்க ஆரம்பித்தால் நாம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. இதுபோன்ற நேர்காணல்களையும் நான் சந்தித்தேன். இந்த மாதிரி நேர்காணல்களை நினைத்து நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. நிசப்தம் மணிகண்டன் அவர்கள் கூறுவது போல 'நம்மைப் போன்று அவர்களுக்கு ஆயிரம் பேர் கிடைப்பார்கள், அதுபோல அவர்களைப் போல நமக்கு ஆயிரம் நிறுவனங்கள் கிடைக்கும்'

என்னதான் நாம் பணி அனுபவம் உள்ளவராக இருந்தாலும் நாம் கூறும் பதிலை நேர்காணல் செய்பவர் எப்படி புரிந்து கொள்கிறார் என்பதைப் பொறுத்துதான் நேர்காணல் வெற்றி உள்ளது.

முதல் நேர்காணலிலேயே வெற்றி பெற்றுவிட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் செல்லாதீர்கள். குறைந்தது பத்து நேர்காணலிற்காவது செல்லவேண்டும் என்று மனதை தயார்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். நேர்காணலில் தோல்வி ஏற்பட்டால் அதைப்பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். இந்த நிறுவனம் இல்லையென்றால் வேறொரு நிறுவனம் அவ்வளவுதான்.

வேறொரு நிறுவனத்திற்கு மாற வேண்டும் என முடிவெடுத்துவிட்டீர்களேயானால், தற்போது பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் நிறுவனத்திலிருந்து சுமூகமாக விலகுங்கள். இது உங்களுக்கு பலவகைகளில் நன்மை பயக்கும். முன்பு பணிபுரிந்த நிறுவனத்தைப் பற்றிய தரக்குறைவான விமர்சனங்களை கட்டாயம் நாம் தவிர்க்க வேண்டும்.

கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்கள் தமிழ் கம்ப்யூட்டர், Open Soruce For You மாத இழ்களை வாங்கிப் படியுங்கள். நமது துறையில் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது உங்களுக்கு புரியும்.

கணியம், Going GNU, ilugc, Chennaipy தளங்களில் உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரிகளை பதிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

பொறியியல் மாணவர்களின் தற்போதையை நிலைமை என்ன? வேலைக்கு செல்வதற்கு ஏற்ப எப்படித் தங்களை தயார் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று Cognizant இல் Senior Architect  ஆக பணிபுரியும் எழுத்தாளர் விநாயக முருகன் அவர்களின் இரண்டு கட்டுரையை கீழே கொடுத்திருக்கிறேன் அவசியம் படித்து மனதில் உள்வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். இந்த இரண்டு கட்டுரைகளில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கருத்துக்களே மாணவர்களுக்கும் தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் வேலை தேடும் இளைஞர்களுக்கும் போதுமானது.

Saturday, February 11, 2017

TP-LINK WN823N WiFi USB Adapter

சென்னையில் எங்கள் அறையில் ACT நிறுவனத்தின் இணைய இணைப்பு கொடுத்திருக்கிறோம். அவர்கள் இணைப்பு கொடுத்த போது RJ45 LAN Connector மட்டும் கொடுத்தனர். அதனைக்கொண்டு ஒரு கணினியில் மட்டும்தான் இணையத்தை பயன்படுத்த முடியும். எங்கள் அறையில் ஐந்து பேர் இருக்கிறோம். அனைவரிடமும் மடிக்கணினி, திறன்பேசி இருக்கிறது. எப்படி சமாளிப்பது? ஆகையால் WiFi Router வாங்கினோம். RJ45 LAN Connector ஐ WiFi router இல் இணைத்தோம். பிரச்சனை முடிந்தது ஆனால் என்னால் இணையத்தை பயன்படுத்த முடியவில்லை. என்னுடைய மடிக்கணினியில் WiFi வசதி இல்லை. ஆகையால் ஒரு USB WiFi Adapter வாங்கலாம் என முடிவு செய்தேன்.

நான் விண்டோஸ் இயங்குதளம் பயன்படுத்துவதில் ஆகையால் கணினி தொடர்பாக எது வாங்கினாலும் அது உபுண்டுவில் வேலை செய்யுமா என உறுதிசெய்துவிட்டே வாங்குவேன். அப்படித்தான் WiFi Adapter -க்கும் இணையத்தில் தேடிப்பார்த்தேன். TP-LINK WN823N மாடல் உபுண்டுவில் நன்கு வேலே செய்வதாக கூறியிருந்தார்கள். அதை Amazon தளத்தின் மூலமாக வாங்கினேன். அந்த தளத்திலும் உபுண்டு 16.04 LTS உடன் இது நன்கு வேலை செய்யும் என போட்டிருந்தனர். 

ஓரிரு நாட்களில் கைக்கு அது கிடைத்தது. கிடைத்த அடுத்த நிமிடமே என்னுடைய உபுண்டு 14.04 LTS இல் இணைத்துப் பார்த்தேன் வேலை செய்யவில்லை. அப்போதே எனக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது. இது லினக்ஸில் வேலை செய்யாது என நினைத்துக்கொண்டேன். ஒருவேளை 16.04 LTS இல் வேலை செய்யலாம் என நினைத்து 16.04 இல் இணைத்துப் பார்த்தேன் அதிலும் வேலை செய்யவில்லை. இதை நினைத்து ஒரு பக்கம் கோபமாக இருந்தாலும் இன்னொரு பக்கம் இதை எப்படியாவது உபுண்டுவில் வேலை செய்ய வைத்துவிட வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டேன். அன்று முழுவதும் இது தொடர்பாக இணையத்தில் தேடினேன். ஒருவழியாக தீர்வு கிடைத்தது.

இந்த இணைப்பில் வழிமுறைகள் உள்ளது.

TP-LINK WN823N-க்குத் தேவையான driver ஐ உபுண்டுவில் நிறுவ

sudo apt-get update
sudo add-apt-repository ppa:hanipouspilot/rtlwifi
sudo apt-get update
sudo apt install rtl8192eu-dkms

மேற்கண்ட  package இன் நிறுவுதல் முடிந்தவுடன் கணினியை மறுதொடக்கம்(restart) செய்துவிட்டு உள்நுழைந்தால். அற்புதமாக WiFi குச்சி வேலை செய்தது.




உபுண்டு 16.04 -க்கு WiFi குச்சி வாங்க வேண்டும் என நினைத்தால் TP-LINK WN823N குச்சியை வாங்கலாம். நான்கு வேலை செய்கிறது. Amazon-இல் வாங்க இங்கு செல்லவும்.